vrijdag 17 februari 2017

Na-apertje

"Poddorie Joppie! Dat is geen speelgoed éh! Ella zegt néén éh!"

Ik schoot in de lach en moest tegelijk toch wel even slikken. Mijn eigen woorden uit de mond van mijn dochter... woeps!!



Mama als grootste voorbeeld

Ik merk het steeds vaker op, ons meisje ziet en hoort zo veel! En ze neem alles over...
Als we K3 opzetten danst ze niet meer puur uit zichzelf maar wil ze naast mij komen staan om mijn zotte dansmoves te imiteren. Als ik sta te koken wil ze op een stoel naast mij komen staan om te zien wat ik doe en hoe ik dat doe. "En Ella mag ook roerenroeren, hè Mama?"

Als ik in de auto zit en "seg, zal't gaan ja?!" foeter naar een dikke BMW die mij de pas afsnijdt, hoor ik bijna meteen van op de achterbank "SESJ! ZALT GAAN JAAAAH?!"

Op dit moment is het overduidelijk, ik ben haar grootste voorbeeld. De persoon waar ze naar kijkt voor goedkeuring en om te leren hoe de wereld in elkaar zit. 
Papa is nog steeds haar grote held maar ik ben gepromoveerd tot degene waar ze alles van aanneemt.

De verantwoordelijkheid van het moederschap

Het is wel slikken. Wat een verantwoordelijkheid...

Natuurlijk wist ik wel dat ik verantwoordelijk was voor mijn kind. Eten, een warm bed, iemand die van hen houdt. En ergens wist ik ook wel dat iemands jeugd mee bepaalt hoe die persoon later wordt. Je weet wel, criminelen enzo met een traumatische jeugd en geen liefde en al...

Maar ik vind het toch wel eng om echt de macht te voelen die ik over mijn meisje heb. Als ik boos ben lijkt het alsof alle levenslust uit dat kleine lijfje verdwijnt en wil ze het liefst onder een dekentje wegkruipen terwijl de tranen blijven stromen. Als ik haar liefdevol in mijn armen neem en fluister dat ik van haar hou, slaat ze haar armpjes om mijn hals en probeert ze zich zo dicht mogelijk tegen mij aan te drukken.



Ik word constant in de gaten gehouden

Hoe ga ik om met iemand die onvriendelijk reageert? 

Hoe reageer ik als er voor mij aan de kassa iemand zijn broodnodige boodschappen niet kan betalen? 

Hoe intentioneel ga ik om met feesten of met iemand die een kindje krijgt?

Ik kan haar laten zien dat je onvriendelijkheid altijd kan beantwoorden met vriendelijkheid.
Dat we heus niet zullen omkomen als we een paar euro aan iemand anders geven, en dat je dat op een manier kan doen waarbij de ander waardig blijft en jij nederig.
Ik kan haar laten voelen dat een feest een féést kan zijn en een geboorte een enorm wonder is dat gevierd moet worden!

Ik kan haar mijn waarden en normen meegeven, als ik maar tijd neem om met haar bezig te zijn. Als ik maar geduldig probeer te blijven en mijn frustratie niet op haar uitwerk.


Een wederzijdse vorming

Ik heb het al vaak onderschat, het moederschap. Maar nog nooit eerder voelde ik hoezeer ik mijn kinderen kan helpen vormen.

En hoezeer zij mij vormen! Geduld, vriendelijkheid, zelfbeheersing... En zelfs als ik het even allemaal verlies, vergeven ze mij mijn misstappen bijna ogenblikkelijk en krijg ik steeds een nieuwe, onvoorwaardelijke kans.

Zo bijzonder hoe zij mij iets laten zien over mijn relatie met God ook. Ik werd voordat ik kinderen had ook al altijd gezien. Misschien zonder dat ik er veel bij stilstond... En ik krijg van Hem ook steeds een nieuwe, onvoorwaardelijke kans.

Als dit besef het enige is dat mijn kinderen mij ooit te bieden hebben dan is dat voor mij al van onschatbare waarde. Ik word gezien, ben geliefd en mag steeds opnieuw proberen om het beter te doen.

Wat een rijkdom...

3 opmerkingen:

  1. Ooooh.. herkenbaar, maar zo mooooi...
    (in de auto, worden die andere auto's nu stoute auto's - een kleine tip ;))

    BeantwoordenVerwijderen

Laat gerust een berichtje na! Tips, opmerkingen, go for it :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...