woensdag 25 januari 2017

Oh baby, baby...

Dertien maanden is hij ondertussen. Ons kleine mannetje... En de laatste tijd beginnen ze steeds vaker te komen. De vragen wanneer we aan een derde bébé beginnen! 


Afscheid nemen van een tijdperk

Gisteren stond ik in de Kruidvat bij het babygerief te kijken en ineens voelde ik een steek in mijn hart. De kans is groot dat ik hier nooit meer een mini-tutje zal uitzoeken. Of een pak newborn-luiers. Of volkomen nutteloze mama-buik-olie.

Het was geen echt onbekend gevoel... Toen Joshua twee weken voor zijn verjaardag besloot dat hij geen borstvoeding meer wilde, had ik die steek ook al gevoeld. Nooit meer een klein kindje dat voor het grootste deel in leven gehouden wordt door mij! Op de een of andere manier lijkt dat zo onrealistisch?

Bij elke stap in de evolutie van Joshua voel ik de tweestrijd tussen het verlangen naar een derde kindje en het besef dat dat er hoogstwaarschijnlijk niet meer in zal zitten voor ons gezin.

Wil ik dan geen derde kindje meer?

Soms wel, soms niet. 

Ik heb al van voordat Ella geboren was een naam voor een tweede meisje in mijn hoofd waar ik soms vol liefde aan kan denken. 

En als ik naar Joshua kijk dan zou ik eigenlijk bijna meteen durven kiezen voor nog een zoontje. Wat een bijzonder gevoel is dat, zo'n klein mannetje dat helemaal zot is van jou!

Maar aan de andere kant, als ik de was of het huishouden doe, of als het zo rond 17u 's avonds is en het kinderzeurmoment begint dan hoeft een derde dan weer totaal niet. 



Echt, die avonden zijn om helemaal zot van te worden! Het lijkt of niets goed is, ze zeuren allebei de oren van hun lijf. En als Jeff dan ook nog laat weten dat hij een half uurtje later is durf ik al eens een traantje te laten - klein beetje zielig ja.

Ik weet ook niet goed hoe ik nog een zwangerschap zou doorstaan. Of die eerste maanden na een bevalling - zo mooi en bijzonder maar tegelijk ook best pittig. Niet te vergeten dat er bij een volgende ook al twéé andere kadeekes rondlopen - slik!!

De mening van de Jeff

Niet onbelangrijk natuurlijk. 

Jeff is een superpapa. Hij is er echt voor de kindjes, speelt met hen, geeft hen veel aandacht en energie. Hij zet alles aan de kant omdat hij het belangrijk vindt om hen te laten voelen dat ze geliefd zijn. 



Vanaf dat we over trouwen en kinderen spraken was het voor hem heel duidelijk: twee kinders is prima!  Een dochter en een zoon zou natuurlijk wel zo mooi zijn. Ik wilde er drie dus we zouden nog wel zien hoe het zou lopen. 

Toen de gynaecologe aankondigde dat ons tweede kindje een jongetje was, voelde ik voor het eerst die steek die ik nu steeds vaker voel... Een meisje en een jongetje - what more can you want? 
(Een derde baby?? ;-) )


Oh baby, baby... 


Ik vermoed dat het dus bij twee zal blijven. Hoe moeilijk ik dat ook vind... 

Mijn hart verlangt naar zo'n derde kindje en dat is denk ik ook normaal. Wij geloven dat kinderen een geschenk van God zijn dus ergens vind ik het moeilijk dat Jeff er dan maar twee "wil". 
Allez nu schat, waarom geen twintig?! Haha!

Tegelijkertijd zegt mijn verstand dat het voor ons gezin, de manier waarop wij met onze kinderen omgaan en de andere projecten die op ons hart liggen misschien toch beter is om het bij twee te houden.

Gaat die tweestrijd ooit weg? Ik weet het niet... Momenteel heeft mijn verstand duidelijk de bovenhand maar misschien komt er ooit een moment dat het hart een sprintje inzet en dat ik het écht moeilijk krijg met dat dilemma? 




We voelen ons sowieso enorm gezegend met de schatten die we hebben gekregen

Voor nu denken we dat dit de weg is die we moeten gaan en we zien wel wat de toekomst brengt. Wie weet komt er bewust nog ooit een derde. Of loopt het toevallig zo dat de omstandigheden er voor zorgen dat ik onverwachts met een positieve test in mijn handen sta, who knows? 

Fotootjes via SAMB Photography

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...