maandag 20 juni 2016

Joshua 6 maanden

Voor degenen die zich afvragen hoe het afgelopen vrijdag ging: goed! Heel goed :-) De banaan was op en ze was zelfs al aan de juf gaan melden dat een ander kindje geslaan werd. Om het met haar eigen woorden te zeggen: "zo moet dat èh!!!" :-)

Maar vandaag gaat het dus over onze kleine man...
Zes maanden geleden kwam hij in ons gezinnetje terecht en ik kijk echt wel blij terug op de afgelopen zes maanden.


De veranderingen sinds 6 maanden geleden

Het waren vermoeiende maanden.

Er werd meer gehuild (door iedereen) en veel meer gelachen (ook door iedereen) dan ervoor. We leerden een klein mannetje kennen dat altijd vrolijk en tevreden is. En we zagen bij Ella een kant die we ervoor niet gezien hadden. Liefde, met een grote L!

Jawel, ons meisje houdt ook wel van ons, maar dat was zo vanzelfsprekend. Wij zorgen voor en houden van haar - en zij houdt op haar beurt dan van ons.

Maar die broer? Die nam aandacht en tijd in beslag die normaal enkel en alleen van haar waren... En ze ging er zó ontzettend goed mee om!! Vanaf de eerste keer dat ze hem zag was het grote liefde tussen die twee.

's  Ochtends is Joshua het eerste waar ze naar vraagt en 's avonds is hij de laatste die een dikke kus krijgt. En de liefde is wederzijds! Wanneer Ella 's ochtends aan zijn bed verschijnt barst hij bijna van vreugde! Zo bijzonder om te zien hoe de band tussen broer en zus ontstaat...

Joshua groeit!


Hij meet al bijna 69cm en weegt bijna 8kg. Volgens de curves is dat een gemiddeld jongetje.
We zagen hem wel van een stevig ventje in een slank ventje transformeren toen hij een paar dagen ziek was en wat minder melk wilde drinken maar we zijn blij dat hij die reserves had.

Hij ligt - NIET - meer - STIL! Hij sluipt en rolt zijn weg overal naartoe. Het sluipen begon op dezelfde leeftijd als bij Ella, op 5,5 maanden. En hij probeert het échte kruipen ook en traint zijn spiertjes door "plank"-oefeningen en te proberen pompen. Een echte man dus!

Zitten kan hij ook al best goed maar soms valt hij nog wel eens op zijn gezicht. Gelukkig sta ik er altijd wel bij om hem op te vangen, anders zou hij misschien al wel een paar blauwe plekken hebben gehad ;-)

Nom-nom-nom

Als ik naar dat kleine mannetje kijk dan sta ik altijd versteld van hoe hij al 6 maanden lang groeit en bloeit op enkel melk die ik zelf maak! Wat een wonder is dat toch...

Maar stilaan wordt het nu tijd voor "het echte werk" en vandaag kreeg hij daarom voor het eerst wat aardappeltjes en een stukje gestoomde wortel. Zo blij dat hij was dat hij iets mocht "doen"!! Hij glunderde elke keer als er iets in zijn mondje kwam - maar het kwam er ook bijna allemaal weer uit.

Je kon hem echt zien denken "wat is me dat hier voor *ieuwieuwieuw* get it outtttt!!!!!!" en dan als het er uit was weer een trotse lach tot achter zijn oren. En hoppa, op naar het volgende stukje!

Klein patéeke :-)

Slaap, kindje, slaap

Ahja, want dat is een belangrijke bij baby's, toch?

Joshua sliep de eerste maanden vaak in ons bed. Niet heel de nacht, enkel als hij (of ik?) het lastig had en zijn draai niet kon vinden. Nu ligt hij steeds vaker in zijn eigen bedje naast mij, maar zo tegen de ochtend na zijn laatste voeding neem ik hem nog wel bij mij tot ik opsta.

's Nachts wil hij nog 2 tot 3 keer drinken. Vorige week was hij ook twee nachten wakker tussen 2 en 5 en dat was niet zo tof... Maar over het algemeen slaapt hij verder wel gemakkelijk weer in.

Zijn dutjes overdag worden steeds regelmatiger en deze week verraste hij mij met dutjes van *wait for it* twee uur!! Woohoow! Voor- en namiddag een mooie dut, en ineens heb ik weer tijd om dingen gedaan te krijgen!



Ik denk dat dat wel zo de belangrijkste onderwerpen zijn in zijn ontwikkeling.

Verder is hij echt een content, lief, vrolijk mannetje. Een charmeurke! En hij lijkt steeds meer op zijn papa. Wat ik stiekem niet zo erg vind ;-)


donderdag 16 juni 2016

Wennen aan een nieuwe fase

Morgen is het zo ver!
Ella mag voor het eerst een (half) dagje naar school!

Ik heb lang getwijfeld of ik haar zou laten gaan omdat ze hierna nog 2,5 maand niét naar school gaat. Maar ons meisje vraagt regelmatig naar het "sooltje" en "juf seefenie" (juf Stefanie) dus dan laten we haar maar gaan.

Even proeven van de school, de vele grote kinderen, de structuur van de peuterklas, de schoolbel en spelen in een groep peuters...



Ik dacht dat het mij niet zo veel zou doen eigenlijk. Een half (vrij) dagje niet moeten nadenken over wat ik met haar zou doen, leuk toch?! Maar nu zit ik toch al een paar dagen te piekeren...

Wat moet ze eigenlijk mee nemen?
Iets voor tijdens de speeltijd - een banaan vindt ze wel lekker. Of misschien gaat ze niet weten wat ze met de schil moet doen?

Wat als al de andere kindjes een koekje mee hebben??
Toch maar een koek halen dan?

Zal ze het durven zeggen als ze naar't toilet moet?

Gaat ze haar draai wel vinden tussen al die onbekende gezichten?
Ze is nog oh zo klein, mijn grote kleine meid... 

Zal ze haar mannetje staan op de speelplaats?

En goed luisteren als de juf iets zegt?

Zal ze huilen als ik weg ga of - misschien nog erger - de hele klas op stelten zetten?




Morgen is het zo ver.

Met een klein hartje een stukje van mijn hart gaan afzetten tussen al die grote kinderen. In de hoop dat "juf seefenie" mijn meisje onder haar hoede neemt. 

Dat die - toch een beetje onbekende - juf zal zien dat mijn Ella onzeker en wat bang kan zijn bij zo veel nieuwe indrukken. Maar dat er achter dat onderzoekende gezichtje ook echt een hele flinke, behulpzame en superlieve meid zit.

Ella zelf ziet het trouwens wel zitten. Ze staat te springen en vraagt elke dag of het vandáág éindelijk de dag is dat ze naar het schooltje mag.

Nu ik er zo over nadenk... misschien is zo'n wendagje wel vooral voor de mama's bedacht...

woensdag 1 juni 2016

En toen sloeg de vermoeidheid toe

Ja alweer een maand geleden dat ik hier kwam updaten! Het gaat met ups en downs en de verantwoordelijkheden en vermoeidheden van het leven waren er deze maand even te veel aan. Ook zit ik met wat twijfels over de blog zelf en vraag ik mij af waar naartoe met Mamzella.

Moederschap

Het leven als mama is (soms?) echt wel vermoeiend. Eerst een zware (letterlijk en figuurlijk) zwangerschap, bevalling en het leven met een baby. Die eerste maanden hebben ze je bij alles - maar dan ook echt alles - nodig.

Dag in, dag uit. Hoe lief ze ook zijn, baby's eisen al je tijd op. 


Een oudje: Joshua 1 maand

Voeg daar een peuter met een eigen willetje aan toe die begint te leren dat de wereld ook blijft draaien als zij niét luistert naar haar mama - kak hè... Ze leerde afgelopen week trouwens in haar "grote bed" slapen. Geen zin meer in haar babybed dus nu mag ze zoals een grote meid in het grote bed slapen. Misschien helpt dat om haar af en toe te overtuigen dat grote meisjes naar hun mama's luisteren ;-)

Maar... The days are long but the years are short! Ik wil genieten van de tijd met mijn kindjes, ook al is het vermoeiend. Het vergt wel wat energie maar ik wil genieten van de tijd dat ze mij nog geweldig vinden en kusjes geven op commando ;-)

Me, myself and I

Mijn eigen verwachtingen en wensen leggen ook nog wat druk op de ketel.

Ik verwacht bijvoorbeeld dat mijn huishouden blijft lopen. En met twee kindjes en een echtgenoot is dat toch wel wat werk.

Ik wil ook die zwangerschapskilo's kwijt (18,5 down, 4,5 to go!) en als ik even mag kiezen dan wil ik dat graag voordat mijn zus trouwt (bijna september, baby!!).
Daarom volgde ik Sofie in haar challenge om de 30 Day Shred van Jillian Michaels te doen. So far so good en ik heb nog maar 1 keer een dagje overgeslaan wegens een slapeloze nacht tijdens deze eerste week. Nu zit ik dus op dag 6 van de 30 en ik voel mij eigenlijk echt wel goed met de extra beweging.

Daarnaast wil ik ook echt de tijd nemen om mijn bijbel te lezen of een ander boek. Ik lees momenteel Desperate van Sarah Mae, een boek voor de mama die wat ruimte nodig heeft om te ademen - that's me!!

Ik ga ook nog af en toe langs de psycholoog. Niet omdat ik droevig ben ofzo. Ik hou gewoon van leren en momenteel weet ik even niet zo goed of ik nog een cursus wil/moet volgen of ergens anders mee moet beginnen. Dus dacht ik, het beste waar ik nu wat in kan investeren is om mezelf en mijn persoonlijkheid te leren kennen. En wat zoeken naar mijn pad in het leven.

Samen met die psycholoog maar ook samen met de Jeff. We analyseren hier 's avonds vaak de lastige situaties of kijken samen welke aspecten van ons leven we wat kunnen veranderen. We hebben zo bijvoorbeeld al ontdekt dat ik snel overprikkeld raak (zeker als ik oververmoeid ben) en dat ik dan nogal hard uit de hoek kom. Extra rust en de overbodige prikkels elimineren en we zijn al meteen een stap vooruit!

Mamzella

En dan hetgene waardoor ik hier even wegbleef... De blog! Wat wil ik eigenlijk met mijn blog? Wil ik meer persoonlijke dingen schrijven? Wil ik meer delen over wat ik denk van de wereld, over ons dagelijkse leven of over ons geloof?

Of wil ik deze blog gebruiken om toch een beetje mijn communicatieve vaardigheden bij te houden voor misschien ooit een nieuwe job?

Zo professioneel mogelijk, zo veel mogelijk mensen bereiken en dus mijn tijd ook wat steken in zichtbaarheid van de blog en networking en sociale media en de o-ver-wel-di-gen-de bloggerswereld vol cijfertjes en aantal posts per week. Misschien weten jullie het niet maar als je veel tijd in je blog steekt kan dat zelfs uitgroeien tot een job op zich. Of een bijberoepje misschien. Maar wil ik dat? Wil ik al de druk en verwachtingen die samenwerkingen bijvoorbeeld met zich meebrengen?



Regelmatig hoor ik verhalen van vrienden dat hùn vrienden (of mama of zus of collega's of ...) mijn blog lezen.

Er wordt dus over mijn blog gepraat! En over mij! Door mensen die ik ergens uit de verte wel (of niet) ken, maar die dus wel elke blogpost meelezen.

En dan denk ik, wat willen die mensen (jullie dus) hier lezen? En dan denk ik ook, als ik jullie tegenkom, gaan jullie dan zeggen "Hééé ik lees je blog, how you doin'?!" of dénk je dat alleen maar "héééé ik lees je blog! Hoe zou het gaan? Effe de blog/de facebookpagina checken!" en zeg je niets zodat ik dan totaal niet weet dat jullie een stukje van mij kennen?

Doordat ik nu een paar namen ken, voelt het ineens zo écht aan. Er zijn écht mensen die ik niet of niet zo goed ken die dit hier stiekem lezen! Kan ik wel voldoen aan de verwachtingen die anderen volgens mij hebben? Een beetje overweldigend allemaal.

***

Kijk, dat zijn dus dingen waar ik over nadenk en waardoor ik even niet weet wat te schrijven!

Nu is't aan jullie, wat denken jùllie er allemaal van?

En als je mijn blog volgt, via waar ken je mij of via wie kom je hier terecht?
En wat lezen jullie graag??


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...