donderdag 17 maart 2016

Prenatale depressie

Ja lap, alweer een paar weken sinds de vorige blogpost. Er kwam een dringend haakwerk tussen en dan vergat ik mijn fototoestel ook nog eens bij mijn ouders in Hasselt... Maar we zijn er weer en deze keer met één van de meest persoonlijke onderwerpen die ik wellicht ooit online zet. En misschien ook wel één van de langste posts ooit, sorry alvast! ;-)

Prenatale depressie.

Het is niet echt iets waar je veel over hoort of leest en toch... Mijn verhaal schrijf ik neer omdat het nog te onbekend is. Omdat het iets is dat écht bestaat en bij elke zwangere vrouw kan ontstaan. En omdat je er iets aan moet doen als je denkt dat je er mee zit.


Zwanger, de eerste keer

Bij mijn eerste zwangerschap heb ik er rond 12 weken naar "gegoogeld". Prenatale depressie, depressieve gevoelens tijdens de zwangerschap. Gewoon om te weten of het bestond. Of mijn angstige gevoelens en dipjes normaal waren of dat het toch overhelde naar die vage term.

Gelukkig beterde het gevoel naarmate de zwangerschap vorderde en vond ik het niet nodig om het te melden. Ahja, als je het uitspreekt (al zeker tegen een dokter) dan wordt het zo écht. En dat hoefde voor mij niet, ik sloeg mij er wel door.

Ik had geen verplichtingen, liet mijn thesis varen (sorry professor ;-) ) en bracht mijn dagen en nachten voor 90% door in bed. Combinatie misselijk, moe, mottig, overwhelmed. Maar toch ook heel blij en gelukkig met dat leventje, dat kleine meisje in mijn buik!

Fastforward naar bébé twéé.

De tweede zwangerschap was welkom, we wisten dat het kon gebeuren maar we gingen nog wat "opletten" zoals dat dan heet. Met een wacky cyclus na het stoppen met borstvoeding kan je zo veel opletten als je wil, het helpt niet ;-) En jawel, na mijn eerste cyclus was het al snel zo ver: de positieve test(en) waren duidelijk.

De eerste weken was ik ook volledig overweldigd maar mijn hoofd was nog helemaal gericht op "het grote evenement" op't werk. De reden waarvoor ik was aangenomen, om op drie maanden tijd een imposante gala-awardavond op poten te zetten.

Op de acht-weken-afspraak bij de gyn, ongeveer een week voor het evenement op mijn werk, begon ik te huilen. Zou ik dat wel kunnen, twee kadeekes? Ik vond mezelf nu al zo'n slechte mama, mijn dochter huilend afzetten bij de opvang en er zelf niet voor haar zijn. Wat zou dat dan zijn met twee kinderen?

Ik kreeg van mijn gynaecologe enkele vragen of de zwangerschap gepland was, of ik (én de Jeff) blij was dat er nog een kindje kwam, en een hele lieve peptalk over dat het moederschap de eerste jaren gewoon écht zwaar is maar dat je het aankan als je het dag per dag bekijkt en geniet van de kleine dingen.

Op dat punt was ik nog niet ongerust en mijn gynaecoloog zou het noteren en er de volgende keer op terugkomen. Hormonen, dat is echt dikke shit en daar kan je niet veel aan doen ;-)

De grote dip

Nadat de gala-avond meer dan geslaagd afliep (filmpje, filmpje!) en ik de weken erna nog de nodige "nazorg" deed, werd het werkleven meteen veel rustiger. De mentale energie verschoof naar bébé twéé en het werd mij allemaal teveel.

Mailtjes beantwoorden werd een enorme klus. Alsof ik een berg moest beklimmen.

Afwassen? Klinkt misschien stom maar dat ging niet, onmogelijk.

Ik bracht Ella naar de onthaalmoeder, zette 's morgens mijn werklaptop op om de dringende zaken af te handelen en kroop voor de rest van de dag in bed of achter de TV.

Soms had ik een goede dag maar ik voelde mij over het algemeen helemaal op.

Ik had op de 12-weken-afspraak bij de gynaecoloog een goede dag en zag het leven weer even wat zitten. Ik ging naar mijn baby kijken! Iedere afspraak bij de gynaecoloog begint met "hoe voel je je?" en ik verwachtte 10 minuten voor het binnengaan eigenlijk dat ik zou zeggen "prima!"

Maar toen ze de vraag stelde, barstte ik out of the blue in tranen uit. Ik heb zeker 5 minuten gehuild (the ugly cry!) voordat ik met horten en stoten iets kon uitbrengen. Het enige dat ik er toen uit kreeg was "ik denk dat ik een depressie heb".

De rol van een arts bij prenatale depressie

Mijn geweldige gynaecologe nam mij meteen héél serieus. Ze nam meer dan uitgebreid de tijd om vragen te stellen en om uitleg te geven over hoe dat kan komen en wat je er aan kan doen. Dat je er iets aan moét doen. Dat het niet zomaar overgaat, ook al voel je je na de ergste hormonendip op 12 à 13 weken misschien weer wat beter. Na de bevalling komt er namelijk nóg zo'n hormonendip en die is nét ietsje zwaarder. En met baby's nemen we geen risico's.

Ik kreeg contactgegevens van een psychologe in de buurt en daar ging ik dan...

De hormonendip beterde inderdaad een beetje maar ik moest een maand thuisblijven. Alles loslaten en rusten. Ik sliep en sliep en keek keiveel netflix. Na een tijdje voelde ik mij meestal redelijk ok, behalve als ik te veel druk ervaarde. Op het werk of thuis of gewoon in mijn hoofd. En dat hoefde niks spectaculairs te zijn, gewoon een vraag waar ik te veel over moest nadenken of iemand die niet vriendelijk was in de winkel kon al voldoende zijn.

Stilletjes aan beterde het en door alle steun gaat het nu veel beter. Na Joshua's geboorte is er ook geen echte dip geweest, integendeel! Er viel meteen een enorme last van mijn schouders, een teken dat dit alles voor een groot stuk door de hormonen kwam.

Voor mij was het voldoende om de periode gewoon te "overleven" en zodra de zwangerschap gedaan was, ging het plots een pak beter.

Steun en rust

Ik ben blij met de steun die ik kreeg van Jeff, my hero *insert keiveel hartjes*. Van mijn gynaecologe die mij toestemming gaf om op elk moment dat het nodig zou zijn langs te komen voor een ziekenbriefje. Van mijn psychologe die ook mijn humor ziet en begrijpt dat mijn vrolijkheid en enthousiasme niet betekenen dat het ok gaat of dat ik maar doe alsof ik vrolijk ben. Mensen die luisteren zonder te oordelen zijn onmisbaar op de weg naar herstel!

Het enige dat ik kon doen dat écht hielp was alle uitwendige druk weghalen. Geen werk, geen sociale verplichtingen en geen verplichtingen in het huishouden (thanks honey! *nog meer hartjes!*)

En nu?

Ik voel me nog wat schuldig naar Emanuella toe, ook al heeft ze er weinig van meegekregen. En naar Jeff toe ook, hij droeg op een gegeven moment ons hele huishouden, inclusief alle zorg voor Ella én zijn fulltime job.
Af en toe heb ik nog een dipje en ik weet niet zeker of dat dan komt door de resterende hormonen of dat het gewone normale gevoelens zijn maar de angst om weer zo diep te geraken zit er wel nog.

Vooral de combinatie van het mama-zijn met een job zie ik momenteel helemaal niet zitten. Ik ben blij met mijn plekje thuis als thuisblijfmama maar wanneer ik wel weer zou willen gaan werken moet die angst weg zijn. Daarom ga ik nog 1 keer per maand langs mijn psycholoog om te kijken waar eventuele issues zitten en om stilaan toe te werken naar een sterke basis om op terug te vallen, ook op professioneel vlak.


Joshua

Met Joshua gaat alles su-per-goed. Mijn mindere periode liet totaal geen sporen na in onze relatie. Het is de makkelijkste baby, de allerliefste en vrolijkste kleine man die ik ooit al zag en ik geniet voor 200%! En hij is poepeloere zot van zijn mama'tje, geen twijfel mogelijk over wie zijn favoriete persoon is. Grote liefde tussen ons, al vanaf het eerste moment dat ik hem vasthield.

En alleen daarom al zou ik alles gewoon opnieuw doen, mits de broodnodige steun én de juiste hulpverleners. Voorlopig is er nog geen derde baby gepland want mijn geliefde gynaecologe is er even mee gestopt dus 't valt nog te bezien hoe en of en wanneer dat dan zou zijn. Maar ik sluit een derde zwangerschap (nog) niet uit!


En nu is het aan jullie
 

Kennen jullie dit fenomeen en weet je wat je moet doen als het bij jou of je partner zou voorvallen? Is er iets wat ik nog eens in een aparte blogpost zou moeten behandelen zoals tips voor de omgeving of tips voor zwangere vrouwen?

Meer lezen over mijn zwangerschap(pen) kan hier
Volg je Mamzella al op Facebook en Instagram?




16 opmerkingen:

  1. Moedig van je, om je verhaal hier openhartig te zetten!
    Ik zit momenteel wel in een dipje. Ondertussen 34 weken ver (gepland), maar ook al meer dan een maand op "thuiswerk" gezet na een nasty bloeding. Elke dag wordt het een beetje moeilijker om met de wekker op te staan, om achter die PC te kruipen, om ook nog die boodschappen te doen en de voorbereiding voor Nrke 2 te doorworstelen. Maar als ik in mijn bed zou blijven liggen zou ik emotioneel nog verder de dieperik in gaan.

    Het lijkt ook wel wat de zwangerschap waarbij heel de wereld vijandig lijkt. Eerst de CMV, dan die placenta previa die me doet freaken elke keer ik "iets" voel. Dat stom Zikavirus, waardoor ik vooral heel blij was dat Het Lief tóch niet naar Las Vegas moest voor het werk, maar dan weer wel enkele dagen Europees buitenland op een moment dat ik geen peuter durf heffen. Nu blijkt mijn neefje de windpokken te hebben en de schoonvader CMV en krijg ik het gevoel dat ik gewoon meters afstand wil houden van alles en iedereen. Je zou van minder hypochonder worden. En aftellen naar de bevalling.

    Je berichtje komt dus als geroepen :) bedankt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel graag gedaan! Wat een heftig verhaal ook he... Wij hadden hier ook met CMV te maken, gelukkig is het niet doorgegaan op Joshua en kunnen we dat stukje zorgen toch al weer loslaten nu.
      Heel veel succes nog met de zwangerschap! Nog even doorbijten, je hebt bijna de beloning in handen <3

      Verwijderen
  2. Ik had die dipjes ook. Vooral tijdens mijn eerste twaalf weken zwangerschap. Ik lag een heel weekend gewoon in de zetel. Had nergens energie voor. Misselijk als geen ander en hoofdpijn! Mijn relativeringsvermogen was compleet weg en ik benaderde iedereen zo vijandig. Alsof alles wat manlief, of moeder me vertelden een regelrechte aanval op mijn eigen persoon was. Vreselijke periode. Dat beterde wel, en ik had zoiets van "no worries, 't zijn die vervloekte hormonen." Daarbij had ik nog eens een panische angst om mijn zoontje te verliezen, want mijn schoonzus had net een miskraam gehad. Na de bevalling ben ik aan een strijd tegen de vermoeidheid begonnen. Ons zoontje was geen makkelijk slapertje. Overdag was hij super. Al eiste hij wel al mijn aandacht op en dronk hij slecht (ik moest afkolven, joy!). Veel rust heb ik niet gehad en tijdens de weinige uren dat hij werkelijk sliep, voelde ik me verplicht om het huishouden te doen. Ik zat ten slotte "hele dagen thuis". Het waren maanden van 'moeten' en weinig kunnen. Pas toen ik weer ging werken (in tegenstelling tot jouw verhaal), ging het weer wat beter. Ik kon mijn ei kwijt en vond veel begrip bij mijn collega's. Onze zoon is nu 15 maanden en slaapt eindelijk door. Een tweede zou ik wel willen, maar de angst zit er goed in om dat allemaal opnieuw te moeten doorstaan... Ik durf gewoonweg niet.

    Jouw verhaal heeft me weer eens het gevoel gegeven dat ik hier niet alleen ben. Het troost toch wel. Bedankt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel graag gedaan, bedankt ook om jouw verhaal hier te delen! Je bent niet alleen... En wie weet gaat het bij een tweede zwangerschap beter? Ik zou het zeker en vast met je gynaecoloog en/of huisarts bespreken, ze kunnen je daar goed in helpen met bvb wat ziekenverlof of gewoon mentale steun.
      Als ik tegen mijn man zeg dat ik mij niet goed voelt dan is dat één ding, maar als mijn gynaecoloog tegen hem zegt dat zijn vrouw hulp nodig heeft want dat dit serieus is dan is dat meteen ook voor hem véél duidelijker ;-)

      En rusten, rusten, rusten. Mama zijn is al vermoeiend genoeg ;-)

      Verwijderen
  3. Wat moedig van je, om dit hier neer te pennen! Sterke madam jij, maar dat had ik waarschijnlijk al eens gezegd.
    Zelf heb ik er tijdens de zwangerschap van Arthur niet mee te maken gehad. De kraamtranen daarentegen...
    Ik hoop dat je openhartigheid anderen motiveert en doet inzien dat het van voorbijgaande aard is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben altijd een klein beetje jaloers op mama's die helemaal stralen en zich goed voelen tijdens hun zwangerschap maar ik gun dat iedereen!! En ja, kraamtranen zijn ook al zo tof ;-)

      Verwijderen
  4. Ik ken fenomeen prenatala depressie uit de verhalen, maar heb het zelf nooit aan den lijve meegemaakt. Fijn dat je er goed uit bent gekomen. En zo nu en dan een dipje hoort ook bij het leven.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helemaal waar!
      En wie weet gaat een derde zwangerschap helemaal anders en kan ik er dan meer van genieten :-)

      Verwijderen
  5. Phoeh dat is niet niets hé zeg!! Goed dat je het zo kan opschrijven, mij helpt dat toch ook om het nog wat meer een plaats te geven ....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ik hoop dat het voor anderen ook helpt om te lezen! Dubbele therapie ;-)

      Verwijderen
    2. Helemaal mee eens! Schrijven is therapie voor jezelf, maar je kunt je niet inbeelden hoeveel vrouwen bemoedigd worden door je verhaal. Je toont hen dat ze niet alléén zijn. Moedig van je om je verhaal te delen!

      Verwijderen
  6. Dankjewel Evelien om dit te willen delen! Als 'nog-niet-mama' vind ik het super om te weten dat zoiets kan gebeuren en dat het normaal is. Heel geruststellend. Ik denk dat je voor de mama's in spe veel schuldgevoelens of twijfels hebt weggenomen mochten ze hetzelfde meemaken.
    Ps. Tof filmpje :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Toevallig zag ik op fb je bericht voorbij komen. Ik heb bij mijn beide zwangerschappen helaas ook een prenatale depressie meegemaakt. Van de laatste depressie tijdens de zwangerschap ben ik ook nog aan het herstellen. Het is een hel en alleen maar goed dat er meer aandacht aan gegeven wordt. Ik heb er zelf ook blogs over geschreven mocht je interesse hebben. Veel
    Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Je bent prachtig, Evelien! Je echtheid en openheid sieren je. Bedankt! :) xx

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi Evelien, echt!

    Zelf heb ik het 3 keer gehad maar het is niet gediagnoseerd. Het geeft wel heel veel schrik om het nog eens te doen, al zouden we graag nog een kindje hebben :)

    Bedankt voor je eerlijkheid om er over te schrijven, het is inderdaad jammer genoeg onderbekend!

    BeantwoordenVerwijderen

Laat gerust een berichtje na! Tips, opmerkingen, go for it :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...