vrijdag 25 maart 2016

Emanuella de peuter

Ik heb al lang niet meer specifiek over onze Ella geschreven. Ik denk dat dat is omdat ze zo snel verandert. Telkens als ik denk "ja dat schrijf ik op!" is het alweer aan het overwaaien en komt het volgende nieuwe gekke trekje of peutergedrag naar boven. Nu heb ik mij er toch maar eens aangezet. 

Twee jaar is ze


Een klein meisje met blonde krullen. Iedereen vraagt zich af waar die krullen vandaag komen!! Mensen zeiden ons altijd dat onze kindjes stijl bruin haar en blauwe ogen zouden hebben. Ja, ja... Dat zien we!

Haar ogen neigen steeds meer naar het grijs en staan meestal ondeugend of uitdagend. Maar ze zijn ook heel gemakkelijk om te praten tot een nieuwsgierige blik. Stilzitten zit er eigenlijk niet echt in, nee... Ze wil "verven, verven!" (jawel, in't dubbel) en "glijbaaaaaan!" en zot doen met haar papa.


Papa-liefde

Of huilen om die papa... Hij is er wel, of hij is er niet. Het maakt niet uit want 't is precies nooit goed. Ik denk eigenlijk dat ze vooral heel erg veel van die papa houdt. En dat ze daar nog niet zo goed mee om kan, met dat houden van. De laatste tijd monden die overweldigende gevoelens dan ook vaak uit in een huilbui.

Als ze de lichtjes van papa's fiets langs het raam ziet glijden komt ze opgewonden aanlopen maar zodra de deur opengaat begint ze te huilen en wil ze niet meer weg van mama's benen. Lijkt me niet zo leuk voor de papa, al dat gehuil.

Zodra ze wat gekalmeerd is wil ze helaas ook niets anders meer dan die papa. Nu! Hier! ZE-TEL LI-GGEEEN!!! Lijkt me ook al niet zo gemakkelijk voor mijn arme man.

Leren

En alles wordt opgeslagen in dat hoofdje. Woorden, zinnen, welke koffietas tante Hannah bij haar vorige bezoek gebruikte, de volgorde waarin een puzzel gemaakt wordt... Om versteld van te staan!

Ik herinner mij amper wat ik gisterenavond gegeten heb maar als ik het aan haar vraag krijg ik een heel verhaal over de heerlijke broccoli of paprika of vleesjes (haar lievelingseten allemaal) en over dat de zoete aardappelfrietjes niét lekker waren - NIET lekkeuhr frietjeuhs is zijn, ma-maaa!!
Jawel, 't is maar dat jullie het weten... Is - zijn - niét lekker.


Avondritueeltjes

Elke avond kijken we samen even televisie als ze op haar potje zit of haar avondmelkje drinkt. Haar lievelingsprogramma's gaan over baby'tjes in verre landen of over de Kerstman en zijn hondje. Ze leeft helemaal mee, vooral als er gehuild wordt of als de muziek begint en alle kindjes aan het dansen slaan. Wat is dat toch met kinderen en muziek?!

Zodra het melkje op is krijgen we allemaal nog een dikke zoen, een "dag liefeeurd!" en gaan vader en dochter richting beddebakkes. Nog even tot tien tellen, bidden voor alle familieleden en vrienden en baby'tjes van vrienden. Broeder Jacob, Twinkle Twinkle, Little Star en Lieve Here Jezus zingen. Lampje uit en dan is't eindelijk mama- en papatijd! Allezja, Joshua doet ook nog even mee.

Doorslapen besloot ze ons trouwens cadeau te doen voor haar tweede verjaardag. Van half acht tot zeven uur ongeveer, tenzij ze de wekker van de papa hoort. I can live with that!


Ons meisje

Twee jaar is ze al in ons leven. Leerde ze ons wat dat eigenlijk is, mama en papa zijn. We kijken nu voorbij de vlekken op de zetels, maken ons zorgen om kakpampers of kleine oogjes, worden con-stant uitgedaagd door die blauw-grijze ogen en soms moeten we (ok, ik althans) janken van frustratie omdat zo'n klein ding zo veel macht heeft door gewoon in te gaan tegen wat je vraagt.

Maar ze zorgt er evengoed voor dat onze harten ontploffen van vreugde door een kusje (of lekje voor Joshua, don't ask!) of "mama'tje lief zijn is!". Of dat we de wereld bekijken door de onschuldige en verwonderde ogen van een peuter en het bijbehorende enthousiasme. Er is zoveel meer te zien en te beleven als je een peuter in huis hebt...

We spelen meer, genieten meer, huilen meer en lachen meer.

Kleine lieve schat, je hebt ons leven zo veel verrijkt in die twee jaar dat je er al bent!
Zonder jou zouden we niet meer hetzelfde zijn.

Dank je wel, lieve Ellebel



*
Wij houden nogal van Facebook en Instagram
Volg gerust voor dagelijkse nieuwtjes en bezigheden!
*

donderdag 17 maart 2016

Prenatale depressie

Ja lap, alweer een paar weken sinds de vorige blogpost. Er kwam een dringend haakwerk tussen en dan vergat ik mijn fototoestel ook nog eens bij mijn ouders in Hasselt... Maar we zijn er weer en deze keer met één van de meest persoonlijke onderwerpen die ik wellicht ooit online zet. En misschien ook wel één van de langste posts ooit, sorry alvast! ;-)

Prenatale depressie.

Het is niet echt iets waar je veel over hoort of leest en toch... Mijn verhaal schrijf ik neer omdat het nog te onbekend is. Omdat het iets is dat écht bestaat en bij elke zwangere vrouw kan ontstaan. En omdat je er iets aan moet doen als je denkt dat je er mee zit.


Zwanger, de eerste keer

Bij mijn eerste zwangerschap heb ik er rond 12 weken naar "gegoogeld". Prenatale depressie, depressieve gevoelens tijdens de zwangerschap. Gewoon om te weten of het bestond. Of mijn angstige gevoelens en dipjes normaal waren of dat het toch overhelde naar die vage term.

Gelukkig beterde het gevoel naarmate de zwangerschap vorderde en vond ik het niet nodig om het te melden. Ahja, als je het uitspreekt (al zeker tegen een dokter) dan wordt het zo écht. En dat hoefde voor mij niet, ik sloeg mij er wel door.

Ik had geen verplichtingen, liet mijn thesis varen (sorry professor ;-) ) en bracht mijn dagen en nachten voor 90% door in bed. Combinatie misselijk, moe, mottig, overwhelmed. Maar toch ook heel blij en gelukkig met dat leventje, dat kleine meisje in mijn buik!

Fastforward naar bébé twéé.

De tweede zwangerschap was welkom, we wisten dat het kon gebeuren maar we gingen nog wat "opletten" zoals dat dan heet. Met een wacky cyclus na het stoppen met borstvoeding kan je zo veel opletten als je wil, het helpt niet ;-) En jawel, na mijn eerste cyclus was het al snel zo ver: de positieve test(en) waren duidelijk.

De eerste weken was ik ook volledig overweldigd maar mijn hoofd was nog helemaal gericht op "het grote evenement" op't werk. De reden waarvoor ik was aangenomen, om op drie maanden tijd een imposante gala-awardavond op poten te zetten.

Op de acht-weken-afspraak bij de gyn, ongeveer een week voor het evenement op mijn werk, begon ik te huilen. Zou ik dat wel kunnen, twee kadeekes? Ik vond mezelf nu al zo'n slechte mama, mijn dochter huilend afzetten bij de opvang en er zelf niet voor haar zijn. Wat zou dat dan zijn met twee kinderen?

Ik kreeg van mijn gynaecologe enkele vragen of de zwangerschap gepland was, of ik (én de Jeff) blij was dat er nog een kindje kwam, en een hele lieve peptalk over dat het moederschap de eerste jaren gewoon écht zwaar is maar dat je het aankan als je het dag per dag bekijkt en geniet van de kleine dingen.

Op dat punt was ik nog niet ongerust en mijn gynaecoloog zou het noteren en er de volgende keer op terugkomen. Hormonen, dat is echt dikke shit en daar kan je niet veel aan doen ;-)

De grote dip

Nadat de gala-avond meer dan geslaagd afliep (filmpje, filmpje!) en ik de weken erna nog de nodige "nazorg" deed, werd het werkleven meteen veel rustiger. De mentale energie verschoof naar bébé twéé en het werd mij allemaal teveel.

Mailtjes beantwoorden werd een enorme klus. Alsof ik een berg moest beklimmen.

Afwassen? Klinkt misschien stom maar dat ging niet, onmogelijk.

Ik bracht Ella naar de onthaalmoeder, zette 's morgens mijn werklaptop op om de dringende zaken af te handelen en kroop voor de rest van de dag in bed of achter de TV.

Soms had ik een goede dag maar ik voelde mij over het algemeen helemaal op.

Ik had op de 12-weken-afspraak bij de gynaecoloog een goede dag en zag het leven weer even wat zitten. Ik ging naar mijn baby kijken! Iedere afspraak bij de gynaecoloog begint met "hoe voel je je?" en ik verwachtte 10 minuten voor het binnengaan eigenlijk dat ik zou zeggen "prima!"

Maar toen ze de vraag stelde, barstte ik out of the blue in tranen uit. Ik heb zeker 5 minuten gehuild (the ugly cry!) voordat ik met horten en stoten iets kon uitbrengen. Het enige dat ik er toen uit kreeg was "ik denk dat ik een depressie heb".

De rol van een arts bij prenatale depressie

Mijn geweldige gynaecologe nam mij meteen héél serieus. Ze nam meer dan uitgebreid de tijd om vragen te stellen en om uitleg te geven over hoe dat kan komen en wat je er aan kan doen. Dat je er iets aan moét doen. Dat het niet zomaar overgaat, ook al voel je je na de ergste hormonendip op 12 à 13 weken misschien weer wat beter. Na de bevalling komt er namelijk nóg zo'n hormonendip en die is nét ietsje zwaarder. En met baby's nemen we geen risico's.

Ik kreeg contactgegevens van een psychologe in de buurt en daar ging ik dan...

De hormonendip beterde inderdaad een beetje maar ik moest een maand thuisblijven. Alles loslaten en rusten. Ik sliep en sliep en keek keiveel netflix. Na een tijdje voelde ik mij meestal redelijk ok, behalve als ik te veel druk ervaarde. Op het werk of thuis of gewoon in mijn hoofd. En dat hoefde niks spectaculairs te zijn, gewoon een vraag waar ik te veel over moest nadenken of iemand die niet vriendelijk was in de winkel kon al voldoende zijn.

Stilletjes aan beterde het en door alle steun gaat het nu veel beter. Na Joshua's geboorte is er ook geen echte dip geweest, integendeel! Er viel meteen een enorme last van mijn schouders, een teken dat dit alles voor een groot stuk door de hormonen kwam.

Voor mij was het voldoende om de periode gewoon te "overleven" en zodra de zwangerschap gedaan was, ging het plots een pak beter.

Steun en rust

Ik ben blij met de steun die ik kreeg van Jeff, my hero *insert keiveel hartjes*. Van mijn gynaecologe die mij toestemming gaf om op elk moment dat het nodig zou zijn langs te komen voor een ziekenbriefje. Van mijn psychologe die ook mijn humor ziet en begrijpt dat mijn vrolijkheid en enthousiasme niet betekenen dat het ok gaat of dat ik maar doe alsof ik vrolijk ben. Mensen die luisteren zonder te oordelen zijn onmisbaar op de weg naar herstel!

Het enige dat ik kon doen dat écht hielp was alle uitwendige druk weghalen. Geen werk, geen sociale verplichtingen en geen verplichtingen in het huishouden (thanks honey! *nog meer hartjes!*)

En nu?

Ik voel me nog wat schuldig naar Emanuella toe, ook al heeft ze er weinig van meegekregen. En naar Jeff toe ook, hij droeg op een gegeven moment ons hele huishouden, inclusief alle zorg voor Ella én zijn fulltime job.
Af en toe heb ik nog een dipje en ik weet niet zeker of dat dan komt door de resterende hormonen of dat het gewone normale gevoelens zijn maar de angst om weer zo diep te geraken zit er wel nog.

Vooral de combinatie van het mama-zijn met een job zie ik momenteel helemaal niet zitten. Ik ben blij met mijn plekje thuis als thuisblijfmama maar wanneer ik wel weer zou willen gaan werken moet die angst weg zijn. Daarom ga ik nog 1 keer per maand langs mijn psycholoog om te kijken waar eventuele issues zitten en om stilaan toe te werken naar een sterke basis om op terug te vallen, ook op professioneel vlak.


Joshua

Met Joshua gaat alles su-per-goed. Mijn mindere periode liet totaal geen sporen na in onze relatie. Het is de makkelijkste baby, de allerliefste en vrolijkste kleine man die ik ooit al zag en ik geniet voor 200%! En hij is poepeloere zot van zijn mama'tje, geen twijfel mogelijk over wie zijn favoriete persoon is. Grote liefde tussen ons, al vanaf het eerste moment dat ik hem vasthield.

En alleen daarom al zou ik alles gewoon opnieuw doen, mits de broodnodige steun én de juiste hulpverleners. Voorlopig is er nog geen derde baby gepland want mijn geliefde gynaecologe is er even mee gestopt dus 't valt nog te bezien hoe en of en wanneer dat dan zou zijn. Maar ik sluit een derde zwangerschap (nog) niet uit!


En nu is het aan jullie
 

Kennen jullie dit fenomeen en weet je wat je moet doen als het bij jou of je partner zou voorvallen? Is er iets wat ik nog eens in een aparte blogpost zou moeten behandelen zoals tips voor de omgeving of tips voor zwangere vrouwen?

Meer lezen over mijn zwangerschap(pen) kan hier
Volg je Mamzella al op Facebook en Instagram?




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...