dinsdag 20 december 2016

Hiep, hiep, hiep - HOERA!

Gelukkige verjaardag voor mijn lieve Joshua!




Het jongetje dat mij leerde om alles los te laten en hem toe te staan om onvoorwaardelijk van mij te houden.



Het jongetje dat zo mooi, zo lief, zo vaak lacht. 
Zo zorgeloos en altijd naar de positieve kanten kijkend. 

Een knuffelmonster, een klein vreetzakske en op zijn 1 jaar al een echt klein sloeberke.
Oh yes, it's a real BOY!!!


Lieve Joppie, we zien jou zo graag! 

You've changed our lives for the better.


Happy birthday baby!!


Met veel veel dank aan Joke van SAMB Photography voor de foto's!

maandag 12 december 2016

Gedachten na het weekend #1

1. Pizza, please!


Jeff en ik zijn enorme pizzafans. Kaas, deeg, lekkere toppings... What's not to like?!
Toen we van't weekend bij vrienden verse pizza's voorgeschoteld kregen die gebakken werden op een echte pizzasteen, keken we natuurlijk onze ogen uit! Ella vond het ook ge-wel-dig om haar eigen pizza te mogen samenstellen.

pizza maken met pizzasteen


Dus, bij deze is het beslist. Als kerstcadeau voor elkaar kopen we een pizzasteen en een pizzaschep! Iemand tips of iets waar we zeker op moeten letten? 


2. De Ikea-adventkalender is SUPERLEUK!


Lekkere chocolade - check!
Leuke tips en verhaaltjes - check!
Cadeaubonnen - check!

Het ding kost 12,95 euro en je krijgt ergens doorheen het parcours 2 keer een bon die telkens minstens 5 euro waard is. Yes please ;-) 
Tot nu toe heb ik al 1 bon van 5 euro gevonden en op kerstavond volgt een tweede bon.

2. Netwerking is spannend maar tof!


Vorige maand deed ik een netwerkevent met allemaal inspirerende vrouwen bij Women's District. Eigenlijk een beetje intimiderend wel, maar bon... Straffe madammen die allemaal hun droom waarmaken.
De vrouwen die in de organisatie zaten namen mij als "jonkie" (ik scheelde toch wel bijna 10 jaar met de meesten) helemaal onder hun vleugels en dat hielp wel enorm om mij wat meer op mijn gemak te stellen.

badge Women's District
Pretty, shiny badge!!

De andere dames vonden mij vooral heel moedig om zo jong onderneemster te worden - "amaaai, dat gij dat durft seg!". Lief bedoeld natuurlijk maar ik dacht na een tijdje alleen maar "amaaai, dat ik dat durf - - - what have I done?!?!" haha ;-)

Tweede netwerkmomentje was met Katrien van F1-Plus, een heel toffe onderneemster waar ik les over e-mailmarketing van kreeg.
Ze nodigde mij uit om een kopje koffie te komen drinken en overstelpte mij vervolgens met goede raad, tips en bemoedigingen. Ik ben nog steeds onder de indruk :-)

3. We knutselden nog wat verder in ons keukentje


keuken metrotegel

Na een jaar eindelijk tegeltjes tegen de muur! Yippie!!
Nu nog tijd vinden om te voegen en de dampkap op te hangen.


Dit weekend gingen we ook op fotoshoot met de geweldige Joke van SAMB Photography en ging ik op bezoek bij Jessica van Thee met een Verhaal (die ken je misschien nog van het thee-abonnement!). Dat zijn twee dingen die binnenkort wel eens een blogpost op zich verdienen dus ik ga het voor vandaag maar even hierbij laten.

Hoe gaat het met al die andere mensen hier? 
Zeg nu niet dat ik de enige ben die zo'n drukke periode heeft?!

donderdag 1 december 2016

Hoe alles een beetje (vitamine) B-eter werd

Néé mama, ik wil NIET!
Gevolgd door een enorm gezeur en gehang, met een gefrustreerde dochter, mama én papa als gevolg.

Ons Ella is de afgelopen maanden een klein beetje een moeilijk kindje geweest. Ze vroeg veel aandacht en huilde heel erg veel. Méér dan dat ik bij andere kindjes van haar leeftijd zag. Ze was snel dingen beu, lag vaak op de zetel, huilde bij het minste en kreeg zichzelf helemaal niet meer in de hand.

Kloofjes

En toen merkte ik plots op dat haar mondje pijnlijke kloofjes vertoonde. Aan de zijkanten leken haar lippen door te scheuren en zelfs met een goede laag lippenbalsem ging het niet over, in tegendeel.

Mijn mama en het internet dachten aan een vitamine B tekort. Ook mijn apotheker raadde aan om eens een kuurtje te proberen. Gewone kindervitamientjes zijn blijkbaar niet voldoende bij een echt tekort dus kocht ik goede merk-vitamientjes én een natuurlijke vitamine B kuur.

Vitamine B - our hero!

Een week later en we herkennen onze dochter bijna niet terug!

Ze is leuk, lief en speelt een half uur met hetzelfde speelgoed. Afgelopen zondagnamiddag hebben we voor het eerst in ons leven als mama en papa SAMEN als gezin een film kunnen kijken zonder connnstant gezeur.

Wanneer we zeggen dat iets niet mag, herhaalt ze dezelfde vraag heel teleurgesteld maar we hebben geen instant melt down. Ella is 's avonds natuurlijk moe, maar ze kan nu moe zijn zonder het constante gezeur en gehuil.
En de peutercrisissen zijn ook nog aanwezig hoor, gewoon véél veel minder vaak.


Mommy Guilt

Echt, we voelen ons herboren!

En... Natuurlijk ook een beetje schuldig.

Waarom had ik niet eerder gedacht aan een tekort? Waarom zag ik het niet eerder dat dit niet normaal was? Ik had bloed kunnen laten trekken in plaats van gewoon eens aan de huisarts te vermelden dat het écht niet meer plezant was...

Ik probeer die mom guilt niet te veel de kop te laten opsteken en gewoon blij te zijn met het resultaat. We zien elkaar allemaal weer wat liever en doen sinds een week véél meer dingen samen.

Heb jij ook al eens zo'n situatie gehad? 
Eventueel ook ervaringen met vitamine B?


woensdag 23 november 2016

Het Google Digitaal Atelier

Facebook is soms toch echt handig. Ik kwam er een tijdje geleden een uitnodiging tegen voor het Google Digitaal Atelier in Gent. Een evenement van Google waar je workshops kon volgen over je digitale aanwezigheid en hoe je die wat kan verbeteren. 

En het beste van al: volledig gratis! Als het dus alleen maar reclame voor Google zou blijken dan zou ik er enkel mijn tijd in gestoken hebben. En die werd dan gecompenseerd met een gratis ontbijtje en een lunch. 
You had me at breakfast, Google!

Het Digitaal Atelier in Gent


Je kon kiezen uit een aantal workshops van telkens 45 minuten, voorafgegaan door een woordje door de Google-baas van België en de burgemeester van Gent. Er was ook nog een panelgesprek met enkele Gentse ondernemers (waaronder ik vooral Madam Bakster leuk vond) die wat uitleg gaven over hun online aanwezigheid als ondernemer.

Ik volgde zelf de workshops over een succesvolle website, online zichtbaarheid en "meten is weten" - ahja want daar ben ik mee bezig met Get Noticed. En ook al heb ik niks nieuws geleerd, het was wel een bevestiging dat ik goed bezig ben en de juiste tools al gebruik. Dat is toch ook iets waard he!

Ik denk dat het vooral interessant is voor ondernemers die wel weten dat ze online moeten zijn maar niet goed weten hoe en waarom dan juist. 


De locatie en catering


Ik was erg onder de indruk van de locatie! De Ghelamco Arena in Gent is makkelijk te bereiken en echt heel mooi. We zaten ook af en toe in enkele lokalen van het MeetDistrict. Komende week ga ik naar een netwerkevent voor vrouwen dat georganiseerd is door die locatie. Leuk dat ik al even mijn weg kon zoeken!

De catering vind ik altijd wel interessant om even voor mezelf te beoordelen en wat ideetjes op te doen. Een beetje vanuit mijn interesse in evenementen. 
Er waren fancy versies van braadworst; een heerlijke (echt overheerlijke) soep die je kon aanvullen met kaas, spekjes, croutons en kruiden; salad bowls en originele wrapkes. Achteraf zag ik op de foto's ook nog taart van Madam Bakster maar die had ik precies toch niet gezien??

Wat ik minder vond...

Eigenlijk was er één ding dat ik wat jammer vond en dat is het gebrek aan vrouwelijke sprekers. Behalve het panelgesprek waar maar liefst 1 van de 4 een vrouw was (ahum), waren er geen vrouwelijke spreeksters. Ik vraag mij af waar dat aan ligt, maar ik vond dat toch jammer. 




Ik heb geen idee of er nog meer zulke evenementen zullen volgen (ik zou denken van wel?) maar wie geïnteresseerd is kan zich wat verdiepen in het online digitaal atelier. Aan de hand van filmpjes kan je een heleboel kennis opdoen over all things digital. En opnieuw... volledig gratis!

Ik ga het alvast in mijn planning zetten omdat het mij nu eenmaal interesseert.
Nog iemand die zo'n dingen leuk vindt??

maandag 21 november 2016

Eindejaarsstress

Het einde van het jaar kruipt stilletjesaan dichterbij en elk jaar opnieuw bezorgt mij dat stress. Enfin, stress... Ik voel het tikken van de tijd, zie mijn to do list groeien en merk dat het leven weer een beetje sneller voorbij glijdt.

Ik ben altijd al iemand geweest die heel veel dingen tegelijk wil. En ik wil alles ook zo goed mogelijk doen (perfectionisme, de vijand van vrouwen overal ter wereld!)

Mijn werk, de kindjes, het huis opknappen, opleidingen volgen, een blog bijhouden... Om mijn gedachten een beetje op een rijtje te houden heb ik een to do list gemaakt voor de laatste weken van 2016!



Persoonlijk:

- Een agenda bestellen -> ik heb al 2 jaar een personal-planner en daar ben ik nu eens écht content van! Je kiest zelf de grootte, indeling, extra pagina's en kaft. Héél tof, niet te duur :-)

- Een foto maken voor de kerstkaartjes (help!!)

- Cadeautjes bij elkaar zoeken voor de kindjes en de kerstfeesten

- Helpen op het grootouderfeest

- Met het oudercomité een kerstmarkt organiseren

- Een nieuwe studie beginnen met onze Mama-Meet (om de 2 weken komen we samen met een 5-tal mama's uit de buurt). We hebben een studie van Beth Moore besteld en ik kijk er erg naar uit!

- Koekjes bakken voor de buren! Dat proberen we elk jaar te doen als kerstcadeautje, tot nu toe zijn ze er altijd heel erg blij mee :-)

- Op een tweedehandsbeurs van Kind en Gezin gaan staan met 6 dozen kleertjes en een heleboel kinderspeelgoed waar onze kindjes uitgegroeid zijn! Voorlopig komt er geen derde baby dus dan kunnen we beter wat spullen wegdoen...

- Versieren voor Kerst!!

Werk:

- Een supertof nieuw project ondersteunen met een website en communicatie & marketing advies

- Mijn eigen website up and running krijgen, dus ook mijn stijl ontwikkelen, alles ontwerpen en uitwerken, foto's maken eventueel, ... oy...

- Een paar opleidingen bij Syntra: ik volg Social Media Professional (heel tof!) en heb nog e-mailmarketing en SEO opstaan om dat wat op te frissen

- Een dagje bij het Digitaal Atelier van Google


Ik vind het best wel een lange to do lijst maar bon...

Hoe zit dat bij jullie? 
Komt op het einde van het jaar ook alles zo ineens op elkaar?

woensdag 9 november 2016

Tijd voor een november-update

Hi there... Long time no see!

Als je geen idee hebt waar ik zo lang gezeten heb, ga dan eens naar de facebookpagina. Daar komen vaker updates en komen veel foto's voorbij van ons dagelijkse leven :-)

Maar nu dus, hoe gaat het met ons?

* Joshua is nog steeds fulltime thuis bij mij. 
Tot nu toe sliep hij heel erg veel overdag maar dat begint wat te minderen. Vanaf januari gaat hij twee daagjes per week naar de opvang. Misschien zullen we een papa-dagje inlassen als ik meer tijd nodig heb om te werken maar tot nu toe lukt het mij wel om 's avonds of in't weekend wat bij te werken.



Sinds enkele weken ligt hij samen op de kamer met ons Ella. Ik trok het niet meer, elke nacht om de 1,5u opstaan en een baby die steeds bij mij wou zijn. Op een avond was ik een kleeeein beetje wanhopig, sleurde zijn bedje naar Ella's kamer en tadaaa sindsdien slapen ze allebei veel beter! Impressive...
De laatste twee nachten konden we zelfs doorslapen, what?! 


* Sinds de vorige post gaat ons Ella'tje naar de peuterklas!



Ze doet het heel goed, maar dat hadden we wel verwacht. Ze is de oudste van haar klasje en meteen ook één van de grootste kindjes van de alle kleuterklassen.

Het is super om haar bezig te zien met de andere kindjes :-)
Volgens de juf vindt ze het fantastisch om te knutselen en om in het speelhuisje te spelen met kookspulletjes en popjes.



* I've started my own business!!
Jawel, helemaal alleen van mij. Get Noticed heet het ding - en ik help mensen om... online genoticed te worden hé. Of zoals mijn LinkedIn-pagina al zo mooi aangeeft:

Overtuigende webcontent, een aantrekkelijke website, sociale media goed inzetten... allemaal niet zo simpel als het niet 'je ding' is! Laat mij je helpen om je op jouw eigen manier te profileren en je verhaal naar buiten te brengen. 


Ik maak websites, verzorg online content voor je site of bedrijfsblog en help je wegwijs in de sociale media en SEO. Je kan bij mij ook terecht voor advies over je communicatie en marketing. Een klankbord nodig voor een nieuw project of iemand die even mee aan de kar trekt? Allemaal mogelijk! 



Wat verwacht ik van de mensen waar ik mee in zee ga? Passie voor je project, een klik met mijn stijl en een goede dosis humor! Chocolade kan ook helpen... ;-)


Er is nog geen website omdat ik zelf te druk bezig was met deze website en de marketing-aanpak en teksten op deze website. Druk, druk, druk, en ik ben nog maar een maand officieel opgestart!! Nu neem ik even tijd voor een rustiger project en mijn eigen website. Tegen januari kan ik hopelijk de site en communicatie lanceren.


* Jeff is gewoon helemaal Jeff
Hij fietst al meer dan een jaar bijna dagelijks naar zijn werk (22km enkel!). Goed voor zijn conditie en het helpt hem om zijn fysieke energie wat te gebruiken. Tegenwoordig springt hij op zijn vrije dagen ook al eens de fiets op om een Vlaamsche Ardennen Tocht te doen. Echt, waar hij de puf vandaan haalt weet ik niet...

Verder doet hij veel in het huishouden als ik 's avonds werk. En hij vindt het leuk om technische prullen uit te zoeken voor Get Noticed, zoals een PC samenstellen of programma's uitzoeken die ik dan kan gebruiken. I know! Ik kus mijn beide pollekes met zo'n echtgenoot!




We hebben de indruk dat we langzaam maar zeker weer met onze pootjes op de grond belanden. Zo kinderen krijgen is precies toch niet te onderschatten! Het verandert je helemaal: wie je bent, hoe je leeft, wat je kan en wil bereiken...

We zien wel waar we uitkomen, maar ik ben voor nu al blij dat ik weer even een update heb kunnen posten. Op naar meer van dat :-)

Ohja, als er dingen zijn waarvan jullie zeggen: ség waar blijft die of die post?! - let me know! Ik heb een lijstje klaarliggen maar misschien vergeet ik dingen.
(Nee Joyce, de keuken-update ben ik niet vergeten!)

maandag 1 augustus 2016

Goodbye July

Het is al een dikke maand "zomervakantie". Hoewel dat voor een thuisblijfmama met kleine kindjes niet zo heel anders is als de andere dagen, leven we hier toch een versnellingske lager. Maar ondanks dat was het best een maand met veel gebeurtenissen...

Juli was...

* De maand waarin Ella twee weken thuis was van de opvang! De eerste week mocht ze bij oma en opa gaan logeren en was ze heel ziek... Kwam goed uit want mama was ook ziek (zie verder). De tweede week hebben we echt genoten van elkaar. Wat een leuke, lieve meid is ze toch geworden!!
In augustus is ze nog 2 keer een weekje thuis. Een tijdje geleden keek ik er écht tegenop om haar thuis te hebben maar nu écht niet meer :-)

Kijk hoe groot mijn meisje al is!!! 

* De maand waarin ik zelf dus ook heel erg ziek werd. Een heel zware keelontsteking, tegen de 40 graden koorts en niets meer kunnen doen behalve in bed liggen en Jeff SOS-SMSjes sturen als ik iets nodig had. Zelfs rechtzitten om te drinken zat er niet in. Wat ben ik dankbaar voor mijn ventje die zijn vrije dagen stak in het verzorgen van mij en Joshua!
Het is nog steeds niet 100% beter maar elke dag is weer een stap in de goede richting.

* De maand waarin Joshua zich leerde optrekken aan vanalles en nog wat. Kruipen, recht gaan zitten, zich optrekken... Wat gaat het weer snel!! Hij is nu bijna 7,5 maand en nog steeds zo'n lief mannetje. Een charmeurke, mama's kleine vriend... Ik geniet :-)

* De tuin ontplofte met onkruid en courgetten en we beslisten om de nieuwe omheining toch maar gewoon meteen te voorzien van heidematten. We like! Het voelt hier ineens een heel pak knusser maar Ella mist het wel om naar de buurvrouw te gluren, te roepen en te zwaaien. In de moestuin is er nog een stukje draad open zodat we wel nog kunnen babbelen.



* Mijn Samsung Galaxy gaf de geest. Plots en zonder echte waarschuwing, van de ene minuut op de andere was het gedaan. Het ding was jarenlang mijn trouwe metgezel. Sterk ding trouwens, aangezien hij dagelijks wel eens de gond op toeterde!

Gelukkig ben ik getrouwd met een nerd die al een nieuw beestje op het oog had. Een luxebeestje. De Sony Xperia Z3 Compact. En toevallig nét in de reclame én nog een extra korting omdat iemand anders had afgezien van zijn aankoop. Een dag later al in mijn bezit en ik ben supercontent! Ow yeah!

* Frustrerend... Ik was mijn sleutels kwijt en we hebben gedurende meer dan een dag met man en macht gezocht naar die ondingen... Frustratie (vooral van mij), boze woorden (van mij), nog meer frustratie (nog meer van mij - Jeff is bijna altijd de rust zelve!)... Om ze dan uitein-de-lijk te vinden in Ella's handtasje. Het handtasje lag in haar winkelkarretje. Want mama had gezegd "Ik ga dadelijk mijn sleutels nemen en dan gaan we naar de winkel en daar mag je zelf met een klein winkelkarretje rijden". Good thinking, baby!

* We reden voor het eerst naar de spoed met een kind. Een half afgerukte teennagel, bloeeeed, een krijsend kind... Oh the joys of parenthood!
Gelukkig viel het al bij al wel mee en vond Ella het vooral ge-wel-dig om naar de dokter te gaan (huge fan over here!).

* Ik geraakte bijna op mijn pre-pregnancy gewicht! Alweer meer dan 2,5kg  kwijt op een maand tijd! Ik gaf mezelf als deadline de trouw van mijn zusje begin september om mijn 23 zwangerschapskilo's kwijt te raken. Nog 1 maand en minder dan 1 kilo te gaan, moet lukken denk ik dan.

Foto's uitproberen met mijn nieuwe smartphone!

Er gebeurt hier veel, maar alles op een rustig tempo. Ik merk vooral dat er veel "in mijn hoofd" gebeurt. Ik raak meer en meer gewend aan mijn rol als mama van twee en alles komt eindelijk weer een beetje op zijn plooi.

Stilaan stappen we weer wat uit de fase van het "overleven" en gaan we weer op naar een normaler leeftempo.

Oef! Weer wat ademruimte! Ik begin weer wat toekomstplannen te maken, zowel op verbouwingsvlak als op persoonlijk vlak. Nog niks al te concreet, daar zijn we nog niet aan toe. Maar we kunnen weer aan iets anders denken dan "ademen, eten, slapen". Er is weer ruimte voor Evelien-zijn naast het mama-zijn.

Hoe gaat jullie vakantie tot nu toe?

maandag 20 juni 2016

Joshua 6 maanden

Voor degenen die zich afvragen hoe het afgelopen vrijdag ging: goed! Heel goed :-) De banaan was op en ze was zelfs al aan de juf gaan melden dat een ander kindje geslaan werd. Om het met haar eigen woorden te zeggen: "zo moet dat èh!!!" :-)

Maar vandaag gaat het dus over onze kleine man...
Zes maanden geleden kwam hij in ons gezinnetje terecht en ik kijk echt wel blij terug op de afgelopen zes maanden.


De veranderingen sinds 6 maanden geleden

Het waren vermoeiende maanden.

Er werd meer gehuild (door iedereen) en veel meer gelachen (ook door iedereen) dan ervoor. We leerden een klein mannetje kennen dat altijd vrolijk en tevreden is. En we zagen bij Ella een kant die we ervoor niet gezien hadden. Liefde, met een grote L!

Jawel, ons meisje houdt ook wel van ons, maar dat was zo vanzelfsprekend. Wij zorgen voor en houden van haar - en zij houdt op haar beurt dan van ons.

Maar die broer? Die nam aandacht en tijd in beslag die normaal enkel en alleen van haar waren... En ze ging er zó ontzettend goed mee om!! Vanaf de eerste keer dat ze hem zag was het grote liefde tussen die twee.

's  Ochtends is Joshua het eerste waar ze naar vraagt en 's avonds is hij de laatste die een dikke kus krijgt. En de liefde is wederzijds! Wanneer Ella 's ochtends aan zijn bed verschijnt barst hij bijna van vreugde! Zo bijzonder om te zien hoe de band tussen broer en zus ontstaat...

Joshua groeit!


Hij meet al bijna 69cm en weegt bijna 8kg. Volgens de curves is dat een gemiddeld jongetje.
We zagen hem wel van een stevig ventje in een slank ventje transformeren toen hij een paar dagen ziek was en wat minder melk wilde drinken maar we zijn blij dat hij die reserves had.

Hij ligt - NIET - meer - STIL! Hij sluipt en rolt zijn weg overal naartoe. Het sluipen begon op dezelfde leeftijd als bij Ella, op 5,5 maanden. En hij probeert het échte kruipen ook en traint zijn spiertjes door "plank"-oefeningen en te proberen pompen. Een echte man dus!

Zitten kan hij ook al best goed maar soms valt hij nog wel eens op zijn gezicht. Gelukkig sta ik er altijd wel bij om hem op te vangen, anders zou hij misschien al wel een paar blauwe plekken hebben gehad ;-)

Nom-nom-nom

Als ik naar dat kleine mannetje kijk dan sta ik altijd versteld van hoe hij al 6 maanden lang groeit en bloeit op enkel melk die ik zelf maak! Wat een wonder is dat toch...

Maar stilaan wordt het nu tijd voor "het echte werk" en vandaag kreeg hij daarom voor het eerst wat aardappeltjes en een stukje gestoomde wortel. Zo blij dat hij was dat hij iets mocht "doen"!! Hij glunderde elke keer als er iets in zijn mondje kwam - maar het kwam er ook bijna allemaal weer uit.

Je kon hem echt zien denken "wat is me dat hier voor *ieuwieuwieuw* get it outtttt!!!!!!" en dan als het er uit was weer een trotse lach tot achter zijn oren. En hoppa, op naar het volgende stukje!

Klein patéeke :-)

Slaap, kindje, slaap

Ahja, want dat is een belangrijke bij baby's, toch?

Joshua sliep de eerste maanden vaak in ons bed. Niet heel de nacht, enkel als hij (of ik?) het lastig had en zijn draai niet kon vinden. Nu ligt hij steeds vaker in zijn eigen bedje naast mij, maar zo tegen de ochtend na zijn laatste voeding neem ik hem nog wel bij mij tot ik opsta.

's Nachts wil hij nog 2 tot 3 keer drinken. Vorige week was hij ook twee nachten wakker tussen 2 en 5 en dat was niet zo tof... Maar over het algemeen slaapt hij verder wel gemakkelijk weer in.

Zijn dutjes overdag worden steeds regelmatiger en deze week verraste hij mij met dutjes van *wait for it* twee uur!! Woohoow! Voor- en namiddag een mooie dut, en ineens heb ik weer tijd om dingen gedaan te krijgen!



Ik denk dat dat wel zo de belangrijkste onderwerpen zijn in zijn ontwikkeling.

Verder is hij echt een content, lief, vrolijk mannetje. Een charmeurke! En hij lijkt steeds meer op zijn papa. Wat ik stiekem niet zo erg vind ;-)


donderdag 16 juni 2016

Wennen aan een nieuwe fase

Morgen is het zo ver!
Ella mag voor het eerst een (half) dagje naar school!

Ik heb lang getwijfeld of ik haar zou laten gaan omdat ze hierna nog 2,5 maand niét naar school gaat. Maar ons meisje vraagt regelmatig naar het "sooltje" en "juf seefenie" (juf Stefanie) dus dan laten we haar maar gaan.

Even proeven van de school, de vele grote kinderen, de structuur van de peuterklas, de schoolbel en spelen in een groep peuters...



Ik dacht dat het mij niet zo veel zou doen eigenlijk. Een half (vrij) dagje niet moeten nadenken over wat ik met haar zou doen, leuk toch?! Maar nu zit ik toch al een paar dagen te piekeren...

Wat moet ze eigenlijk mee nemen?
Iets voor tijdens de speeltijd - een banaan vindt ze wel lekker. Of misschien gaat ze niet weten wat ze met de schil moet doen?

Wat als al de andere kindjes een koekje mee hebben??
Toch maar een koek halen dan?

Zal ze het durven zeggen als ze naar't toilet moet?

Gaat ze haar draai wel vinden tussen al die onbekende gezichten?
Ze is nog oh zo klein, mijn grote kleine meid... 

Zal ze haar mannetje staan op de speelplaats?

En goed luisteren als de juf iets zegt?

Zal ze huilen als ik weg ga of - misschien nog erger - de hele klas op stelten zetten?




Morgen is het zo ver.

Met een klein hartje een stukje van mijn hart gaan afzetten tussen al die grote kinderen. In de hoop dat "juf seefenie" mijn meisje onder haar hoede neemt. 

Dat die - toch een beetje onbekende - juf zal zien dat mijn Ella onzeker en wat bang kan zijn bij zo veel nieuwe indrukken. Maar dat er achter dat onderzoekende gezichtje ook echt een hele flinke, behulpzame en superlieve meid zit.

Ella zelf ziet het trouwens wel zitten. Ze staat te springen en vraagt elke dag of het vandáág éindelijk de dag is dat ze naar het schooltje mag.

Nu ik er zo over nadenk... misschien is zo'n wendagje wel vooral voor de mama's bedacht...

woensdag 1 juni 2016

En toen sloeg de vermoeidheid toe

Ja alweer een maand geleden dat ik hier kwam updaten! Het gaat met ups en downs en de verantwoordelijkheden en vermoeidheden van het leven waren er deze maand even te veel aan. Ook zit ik met wat twijfels over de blog zelf en vraag ik mij af waar naartoe met Mamzella.

Moederschap

Het leven als mama is (soms?) echt wel vermoeiend. Eerst een zware (letterlijk en figuurlijk) zwangerschap, bevalling en het leven met een baby. Die eerste maanden hebben ze je bij alles - maar dan ook echt alles - nodig.

Dag in, dag uit. Hoe lief ze ook zijn, baby's eisen al je tijd op. 


Een oudje: Joshua 1 maand

Voeg daar een peuter met een eigen willetje aan toe die begint te leren dat de wereld ook blijft draaien als zij niét luistert naar haar mama - kak hè... Ze leerde afgelopen week trouwens in haar "grote bed" slapen. Geen zin meer in haar babybed dus nu mag ze zoals een grote meid in het grote bed slapen. Misschien helpt dat om haar af en toe te overtuigen dat grote meisjes naar hun mama's luisteren ;-)

Maar... The days are long but the years are short! Ik wil genieten van de tijd met mijn kindjes, ook al is het vermoeiend. Het vergt wel wat energie maar ik wil genieten van de tijd dat ze mij nog geweldig vinden en kusjes geven op commando ;-)

Me, myself and I

Mijn eigen verwachtingen en wensen leggen ook nog wat druk op de ketel.

Ik verwacht bijvoorbeeld dat mijn huishouden blijft lopen. En met twee kindjes en een echtgenoot is dat toch wel wat werk.

Ik wil ook die zwangerschapskilo's kwijt (18,5 down, 4,5 to go!) en als ik even mag kiezen dan wil ik dat graag voordat mijn zus trouwt (bijna september, baby!!).
Daarom volgde ik Sofie in haar challenge om de 30 Day Shred van Jillian Michaels te doen. So far so good en ik heb nog maar 1 keer een dagje overgeslaan wegens een slapeloze nacht tijdens deze eerste week. Nu zit ik dus op dag 6 van de 30 en ik voel mij eigenlijk echt wel goed met de extra beweging.

Daarnaast wil ik ook echt de tijd nemen om mijn bijbel te lezen of een ander boek. Ik lees momenteel Desperate van Sarah Mae, een boek voor de mama die wat ruimte nodig heeft om te ademen - that's me!!

Ik ga ook nog af en toe langs de psycholoog. Niet omdat ik droevig ben ofzo. Ik hou gewoon van leren en momenteel weet ik even niet zo goed of ik nog een cursus wil/moet volgen of ergens anders mee moet beginnen. Dus dacht ik, het beste waar ik nu wat in kan investeren is om mezelf en mijn persoonlijkheid te leren kennen. En wat zoeken naar mijn pad in het leven.

Samen met die psycholoog maar ook samen met de Jeff. We analyseren hier 's avonds vaak de lastige situaties of kijken samen welke aspecten van ons leven we wat kunnen veranderen. We hebben zo bijvoorbeeld al ontdekt dat ik snel overprikkeld raak (zeker als ik oververmoeid ben) en dat ik dan nogal hard uit de hoek kom. Extra rust en de overbodige prikkels elimineren en we zijn al meteen een stap vooruit!

Mamzella

En dan hetgene waardoor ik hier even wegbleef... De blog! Wat wil ik eigenlijk met mijn blog? Wil ik meer persoonlijke dingen schrijven? Wil ik meer delen over wat ik denk van de wereld, over ons dagelijkse leven of over ons geloof?

Of wil ik deze blog gebruiken om toch een beetje mijn communicatieve vaardigheden bij te houden voor misschien ooit een nieuwe job?

Zo professioneel mogelijk, zo veel mogelijk mensen bereiken en dus mijn tijd ook wat steken in zichtbaarheid van de blog en networking en sociale media en de o-ver-wel-di-gen-de bloggerswereld vol cijfertjes en aantal posts per week. Misschien weten jullie het niet maar als je veel tijd in je blog steekt kan dat zelfs uitgroeien tot een job op zich. Of een bijberoepje misschien. Maar wil ik dat? Wil ik al de druk en verwachtingen die samenwerkingen bijvoorbeeld met zich meebrengen?



Regelmatig hoor ik verhalen van vrienden dat hùn vrienden (of mama of zus of collega's of ...) mijn blog lezen.

Er wordt dus over mijn blog gepraat! En over mij! Door mensen die ik ergens uit de verte wel (of niet) ken, maar die dus wel elke blogpost meelezen.

En dan denk ik, wat willen die mensen (jullie dus) hier lezen? En dan denk ik ook, als ik jullie tegenkom, gaan jullie dan zeggen "Hééé ik lees je blog, how you doin'?!" of dénk je dat alleen maar "héééé ik lees je blog! Hoe zou het gaan? Effe de blog/de facebookpagina checken!" en zeg je niets zodat ik dan totaal niet weet dat jullie een stukje van mij kennen?

Doordat ik nu een paar namen ken, voelt het ineens zo écht aan. Er zijn écht mensen die ik niet of niet zo goed ken die dit hier stiekem lezen! Kan ik wel voldoen aan de verwachtingen die anderen volgens mij hebben? Een beetje overweldigend allemaal.

***

Kijk, dat zijn dus dingen waar ik over nadenk en waardoor ik even niet weet wat te schrijven!

Nu is't aan jullie, wat denken jùllie er allemaal van?

En als je mijn blog volgt, via waar ken je mij of via wie kom je hier terecht?
En wat lezen jullie graag??


woensdag 27 april 2016

Ons mannetje van 4 maanden

Vier maanden en wat een heerlijke tijd hebben we samen! Ik kan er niet van over hoe gemakkelijk onze Joshua is. Een geweldig kereltje, superlief tegen iedereen, zelden ergens last van behalve verkoudheden, slaapt als een roos... Zo wil ik er nog 10!


De statistieken

Onze kleine man is 65 cm lang en 6,910 kg zwaar. Dat is net ietsje groter dan de gemiddelde babyjongen op die leeftijd maar hij heeft dan ook een grote papa hè. De dokter van Kind en Gezin vond hem ook heel sterk en zei dat de mama goeie melk maakt. Dat laatste wisten we al wel ;-)

Wat kan hij al?

* Lachen, lachen, lachen! De hele dag door!

* Hij steekt alles in zijn mondje en kwijlt alles vol

* Hij pakt grote speelgoedjes die voor zijn neus of op zijn buik liggen. "Pakken" is vrij ruim want hij klemt het voornamelijk in zijn knuistjes en is dan heel enthousiast :-)

* Doet verwoede pogingen om te rollen maar heeft wel nog wat hulp nodig

* Eenmaal op zijn buik probeert hij zich verder te duwen met zijn teentjes zodat hij nét een halve centimeter verder kan reiken naar zijn knuffelbeesten


Baby-activiteiten

Alles wat je maar kan bedenken is interessant! De mobiel met muziek, de speelmat, het wipstoeltje (hoewel dat wel al wat aan't minderen is), de maxi cosi... Leg dat kind eender waar neer en de kans is groot dat hij daar een half uur geamuseerd blijft liggen. 

Hij kijkt naar de wolken en de wuivende takken. Hij "vangt" de speelgoedbeesten die boven zijn hoofd bengelen. Ligt gewoon lief te lachen naar iedereen die naar hem kijkt.  Ik krijg gewoon dingen gedaan terwijl hij "speelt"!

Eten

Hij krijgt nog steeds full-time 100% borstvoeding om de 2,5u ongeveer (duurt nog geen 10 minuten meestal) en daar is hij nog steeds content mee. Ik hoor vaak van kindjes die op 4 maanden al geïnteresseerd kijken naar hoe hun mama eet maar hier is dat nog niet zo.

Enfin, ik probeer hem wel zo ver mogelijk van mij te leggen als ik ga eten want als hij mij ziet wil hij graag dicht bij mij zijn. Als ik mag kiezen eet ik toch liever in mijn eentje op mijn gemak - met twéé handen :-)

Zo rond 6 maanden gaan we beginnen met eten geven zoals we dat bij Ella deden. Ik ben eens benieuwd hoe de grote zus daar op gaat reageren!


Slapen

Hij slaapt meestal rond 21u en dat duurt dan zo tot 3u30/4u. Dan drinkt hij een paar minuutjes en slaapt weer voort tot 7u ongeveer. Soms durft hij die nachtvoeding al eens overslaan en dat is zaaaaalig!! Soms wordt hij ook wat vaker wakker, zo gaat dat dan bij kleintjes. Maar ik ben al blij met die paar keer dat hij volledig doorsliep.

Bij Ella heb ik een JAAR LANG NIET DOORGESLAPEN! Een jaar he!! Elke nacht he!! Vaak TWEE keer opstaan om drinken te geven he!! Evelien-zonder-kinderen zou zich zoiets niet kunnen voorstellen haha :-)

Ik ben eens benieuwd hoe dat bij Joshua gaat gaan het komende jaar...

Onze kleine man weet duidelijk wel hoe hij zijn mama blij moet maken! Of het nu gaat om groeien, eten, slapen, spelen of lachen, Joshua doet het allemaal super :-) Alleen die verkoudheden he... Mannekes toch, soms echt zielig! Maar goed, als het dat maar is...





woensdag 20 april 2016

Aprilse grillen en de lenteschoonmaak

De afgelopen maand was het hier ietsje stiller dan anders. Eén blogpost per week in plaats van twee. Ik kreeg er al een paar bezorgde mailtjes voor maar eigenlijk gaat het net heel goed hier! De lente is begonnen en dan krijg ik altijd goesting om vanalles op te ruimen en projecten aan te pakken.

Tijd voor een paar updatejes om jullie van de bezorgdheid af te helpen en de nieuwsgierigheid te bevredigen :-)

De stallen



Twee weken geleden hebben den echtgenoot en ik onze twee stallen/opbergkoten aangepakt. Ella zat nog in Limburg bij de oma en opa en wij vlogen er in! 't Was nodig want we konden nog nét Jeff's fiets in en uit de rommel proppen en we vonden niks terug van spullen die we nodig hadden. Drie jaar lang verbouwen en rommel opslaan zorgt voor... rommel ;-)

Ik bedacht een beetje een systeem van plastic dozen met labeltjes en Jeff reed naar het containerpark en de kringloop. Alle rommel weg en alles mooi gesorteerd, dat geeft toch altijd een goed gevoel :-) Marie Kondo zou trots zijn!

Aquarel


Ik vind er bijster weinig tijd voor zo tussen de dutjes en het huishouden door maar ik ben begonnen met waterverf of aquarel. Ik ben zot van gewaterverfde bloemen en vogels met mooie quotes en aangezien ik iets nieuws zocht voor mezelf kocht ik een setje verfjes en borstels.

Alle begin is moeilijk maar eigenlijk vind ik het nog leuker dan gedacht. Ik wil héél heel graag een cursus volgen maar met Joshua zit dat er nog niet meteen in en ik heb nog niets gevonden hier in de buurt. Dus kijk ik Youtube-tutorials en probeer ik wat basistechnieken te leren.



Mijn huishouden

De eeuwige strijd!! Maar ik heb besloten om er gewoon voor te gaan. Hoe krijg je een opgeruimd huis? Door op te ruimen! En een proper huis? Alleszins niet door niet te kuisen. Dus mijn nieuwe moto is dan ook "Just do it". En liefst vóór alle andere dingen die ik zoal doe op een dag.

Overdag als Ella bij de onthaalmoeder is gaat dat echt goed. Als Ella thuis is gaat dat iets minder goed maar dan probeer ik tijdens haar dutje alles eerst snel op te ruimen, inclusief het speelgoed. Na het dutje beginnen we dan gewoon opnieuw met een proper huis en dat doet voor ons allemaal echt veel deugd :-)

Ik heb ook gemerkt dat hoe vaker ik opruim/kuis, hoe minder ik moet opruimen/kuisen... Snappen wie het snappen kan!!

En verder...



En natuurlijk vragen kleine kindjes véél werk. Joshua is een supermakkelijk kind maar zelfs een gemakkelijke baby heeft veel aandacht nodig. En Ella is overdag al weg dus zodra zij thuis is probeer ik haar al mijn aandacht te geven. De avonden als zij in bed ligt proberen we met z'n tweetjes wat te ontspannen of iemand uit te nodigen in ons huisje.

Als je dat allemaal optelt dan blijft er weinig tijd over hè. Zeker nu ik steeds vaker hoor van "oh die of die leest jouw blog ook!", dan wil ik toch op z'n minst dat het iets interessants of nuttigs is dat je hier kan lezen... En dan denk ik veel te hard na over onderwerpen en privacy en leuke foto's enzo. Maar liever 1 postje per week waar goed over nagedacht is dan 10 postjes waarna je mij kotsbeu bent, toch?

Zo. Nu is iedereen weer up to date.

De eerstvolgende postjes zullen gaan over Joshua die vandaag 4 maanden is, nog iets met de decoratie met bloemendingen en een blik in onze keuken.

I know, jullie wachten al KEILANG op de keuken-update. Maar daarvoor moet de keuken proper zijn, schoon licht krijgen voor de foto's en dan moet ik ook goed nadenken over welke details jullie graag weten. Maar 't komt er aan :-)

Zijn er nog dingen die jullie heel graag van mij horen/lezen? Shoot!



woensdag 13 april 2016

Tuindromen

Ik droom graag over mooie dingen. En zeker nu de lente haar intrede doet gaan mijn gedachten en dromen steeds vaker uit naar een prachtige tuin met bloemen en struiken en planten en - uiteraard een moestuin. In mijn droomtuin is er ook een rustig hoekje om je in terug te trekken en eigenlijk wil ik liefst ook een bijenkast. Ik weet alleen niet wat de Jeff daar van gaat vinden...

Even terug naar de realiteit misschien...

Voordat we aan die droomtuin kunnen beginnen bouwen was er eigenlijk nog iets dat in de weg stond. Of nu ja, eigenlijk net niét stond. De omheining!

Al sinds we hier wonen hebben we een heel leuk contact met onze buren. Deels omdat de buurvrouw gewoon een lieve mevrouw is die nog in ons huis gewoond heeft af en toe voor onze diertjes zorgt, en deels omdat onze omheining bestond uit een hele oude poort, hele oude palen en hele oude halve draad. 

We hadden er in't begin wel bamboestokken tegen gezet omdat iedereen in de tuin van de buurvrouw én in de tuin ernaast gewoon in onze living binnen kon kijken zodra onze lichten aan waren. Of gewoon als we in de tuin zitten met bezoek. Stiekem vind ik dat dan toch wel niet helemaal zo comfortabel...

Enfin, na een jaar waren die bamboestokken al goed versleten omdat we ze niet vast konden maken aan de oude half-aanwezige draad. De palen waren van die zware betonnen palen en 2 ervan waren volledig stuk. Hoe doe je dat trouwens, betonnen palen stukmaken?!

Voor de werken: oude draad, oude palen, oude poort, oude bamboe

We besloten in februari dat we de omheining dit jaar volledig weg wilden halen en een nieuwe plaatsen zodat we de tuin wat konden afschermen en aanleggen. De buurvrouw heeft elk jaar in de paasvakantie een moestuincrew op bezoek (aka de schoonzoon met kleinzonen) dus het moest in maart gebeuren.

Out with the old, in with the new!

Na wat zoeken besloten we om voor groene palen met tennisdraad te gaan. We vonden de website van Draadmagazijn.be en bestelden een pakket in de gewenste lengte. Want "wat je zelf doet, doe je meestal beter!" ofzoiets en ook gewoon omdat dat een pak goedkoper is dan iemand laten komen. We berekenden dat we zo'n 1000 euro bespaard hebben door het zelf te zetten en ons materiaal op deze website te bestellen. Vriendelijke mensen, supersnel (op 2 dagen hadden we alles in huis), goed materiaal en een handige handleiding voor de doe-het-zelver - Jeff dus.

Graven maar!

Jeff nam een paar dagen verlof en begon flink te graven. Betonnen palen zijn zwaar en goéd verankerd met, jawel, beton. Veel werk dus en ik heb ook wat geholpen, want zo ben ik dan wel hè. Het graven en vervolgens opruimen van al dat beton was het zwaarste werk.

De schoonpapa kwam helpen met de laatste graafjes en het plaatsen van de omheining. Dankzij de handleiding en de knappe koppen van Jeff en zijn papa viel dat allemaal goed mee. 1,5 dag graven, 1,5 dag omheining plaatsen en tadaaa!

De palen nét geplaatst, de tuin vol rommel...

En nu hebben we dus een nieuwe omheining! We hebben alleen nog niet beslist wat we er tegen gaan zetten. We weten wel dat we iets "natuurlijks" willen waar geen onderhoud (snoeien dus) aan te pas komt. Bamboe is dan de goedkoopste optie maar heidematten lijken ons toch duurzamer.  Helaas is dat meteen een pak duurder. Om de kosten wat te spreiden zouden we ook kunnen gaan voor een voorlopige bamboe-afsluiting en binnen 3 jaar dat vervangen door heidematten. We weten het nog niet...

We kunnen weer verder


De basis voor onze tuin is nu wel goed gelegd en we kunnen weer verder met de (moes)tuin. Helaas pindakaas werd ongeveer de helft van onze aardbeienplantjes bedolven onder het zand dus minder aardbeien dit jaar... En verder wil ik nog graag paadjes en bedden aanleggen in de tuin. En de perenboom verplanten. En een mooi zithoekje creëren met een rozenboog en bloembedden er omheen om de bijtjes aan te trekken.

Veel plannen in mijn hoofd! En dan heb ik nog steeds niks gezaaid he. Ik denk dat we dit jaar dus misschien weer een aantal plantjes gaan kopen in plaats van uit zaad te kweken. Dat geeft ons toch nog een dikke maand respijt... 

Soms denk ik dat ik wat te veel tegelijk wil! En je moet beginnen bij het begin. De achtergrond van mijn (moes)tuindroom is nu klaar - de omheining. Nu kunnen we stilaan verder bouwen: de bedden, de paadjes en ruimte voor mijn zithoekje. En dan kunnen we alles opvullen met planten en bloemen en binnen de kortste keren zitten we in onze tuin te genieten van al dat moois en lekkers!

A girl can dream, right?

Wat zouden jullie doen, bamboe of heidematten of nog iets anders??

Meer over onze tuin vind je hier

woensdag 6 april 2016

Decoratietip met foto's

Stilaan komen Jeff en ik in de decoratiefase van ons huis. We wonen hier nu al drie jaar en er hing nog steeds niks aan de muren behalve behangpapier! Maar ik ben niet zo'n gemakkelijke als het gaat over dingen uitkiezen. Ik twijfel en twijfel en tijfel daarna twijfel ik nog een beetje meer... Iets persoonlijks? Of quotes? Kaders of geen kaders? En welke kleur dan?

Een tijdje geleden kwam ik in aanmerking met Webprint.be, een website waar je allerlei fotospulletjes kan vinden, gaande van canvassen tot muismatten, kopjes, magneten... Perfect voor onze nood aan decoratie!! En jawel, ik was al zo geweldig goed in dingen kiezen...


Polaroid-magneetjes

Uiteindelijk viel mijn oog op enkele magneten in de vorm van een polaroid-fotootje. Zo origineel - en je kan er zelfs met bloemetjes kiezen voor nog meer kleur en gezelligheid! Ik ben voor deze magneetjes gegaan voor een kleurrijke en gezellige toets in onze keuken.

Ella is helemaal zot van de fotootjes! Helaas... Want ze sleurt ze overal mee rond om uitleg te geven dat dat "mama en papa" zijn of "kijk! Joshua!!". Gelukkig zijn de magneetjes sterk genoeg om tegen een peuterstootje te kunnen.

Wat ik zelf een hele leuke optie vond was dat je overal zelf tekstjes kan toevoegen. Bij zo'n polaroid-fotootje geeft dat toch echt wel een heel leuk effect, zeker met de handgeschreven lettertypes! 


Dit lijkt mij trouwens een heel leuk moederdagcadeautje! Alleen heeft mijn mama een ingebouwde koelkast en dus geen ruimte om de magneetjes te hangen. Maar misschien voor mijn schoonmama? Een fotootje van elk van de kleinkinderen misschien, dat zou ze vast prachtig vinden!


Een canvas voor de slaapkamer

Naast de koelkastmagneten zocht ik ook een canvas uit voor op onze kamer. Ik wilde er al een tijdje een leuke huwelijksfoto hangen om de ruimte wat persoonlijker te maken. Er liep net een actie voor een canvas van 30x30cm met een brede rand dus mijn keuze werd hier wel wat makkelijker gemaakt.



Het programma wijst zichzelf uit en je kan ook hier weer tekstjes toevoegen om het nog persoonlijker te maken. Ai, ai, ai, wat heb ik hier lang mijn hoofd op gebroken... Wilde ik een bijbeltekst? De tekst van het gedicht dat werd voorgelezen tijdens de dienst? Een leuke quote??
Uiteindelijk ging ik maar gewoon voor "Love" in grote witte letters, dat is altijd goed ;-)

Mijn tips voor het bestellen van online fotoproducten:

* Zoom zeker eens in als je foto's uploadt, ik had een slechte foto geupload en dat zag ik pas achteraf helaas. Gelukkig valt het wel mee in het uiteindelijke resultaat.

* Ik twijfelde tussen een canvas maat 20x20 en 30x30. Uiteindelijk ging ik toch voor de 30x30 omdat er daar een kortingsactie op zat en daar ben ik heel blij mee! 20x20 zou wat klein geweest zijn, dat lijkt mij eerder leuk voor bvb 4 canvassen naast elkaar te hangen in een vierkant.

* Meld je aan voor de nieuwsbrieven! Er zijn heel vaak interessante kortingsacties te scoren zodat je voor hetzelfde bedrag een grotere canvas kan bestellen bijvoorbeeld. Meer voor minder, dat wil iedereen toch?

Binnenkort deel ik nog wat dingen die ik op't internet vond om ons huis wat mee op te fleuren! Denk vooral maar aan bloemen. Veel bloemen!


Review in samenwerking met webprint.be. De dingen die er op deze blog verschijnen zijn zoals altijd helemaal 100% mijn eigen mening. Voor samenwerkingen *klik hier*

vrijdag 25 maart 2016

Emanuella de peuter

Ik heb al lang niet meer specifiek over onze Ella geschreven. Ik denk dat dat is omdat ze zo snel verandert. Telkens als ik denk "ja dat schrijf ik op!" is het alweer aan het overwaaien en komt het volgende nieuwe gekke trekje of peutergedrag naar boven. Nu heb ik mij er toch maar eens aangezet. 

Twee jaar is ze


Een klein meisje met blonde krullen. Iedereen vraagt zich af waar die krullen vandaag komen!! Mensen zeiden ons altijd dat onze kindjes stijl bruin haar en blauwe ogen zouden hebben. Ja, ja... Dat zien we!

Haar ogen neigen steeds meer naar het grijs en staan meestal ondeugend of uitdagend. Maar ze zijn ook heel gemakkelijk om te praten tot een nieuwsgierige blik. Stilzitten zit er eigenlijk niet echt in, nee... Ze wil "verven, verven!" (jawel, in't dubbel) en "glijbaaaaaan!" en zot doen met haar papa.


Papa-liefde

Of huilen om die papa... Hij is er wel, of hij is er niet. Het maakt niet uit want 't is precies nooit goed. Ik denk eigenlijk dat ze vooral heel erg veel van die papa houdt. En dat ze daar nog niet zo goed mee om kan, met dat houden van. De laatste tijd monden die overweldigende gevoelens dan ook vaak uit in een huilbui.

Als ze de lichtjes van papa's fiets langs het raam ziet glijden komt ze opgewonden aanlopen maar zodra de deur opengaat begint ze te huilen en wil ze niet meer weg van mama's benen. Lijkt me niet zo leuk voor de papa, al dat gehuil.

Zodra ze wat gekalmeerd is wil ze helaas ook niets anders meer dan die papa. Nu! Hier! ZE-TEL LI-GGEEEN!!! Lijkt me ook al niet zo gemakkelijk voor mijn arme man.

Leren

En alles wordt opgeslagen in dat hoofdje. Woorden, zinnen, welke koffietas tante Hannah bij haar vorige bezoek gebruikte, de volgorde waarin een puzzel gemaakt wordt... Om versteld van te staan!

Ik herinner mij amper wat ik gisterenavond gegeten heb maar als ik het aan haar vraag krijg ik een heel verhaal over de heerlijke broccoli of paprika of vleesjes (haar lievelingseten allemaal) en over dat de zoete aardappelfrietjes niét lekker waren - NIET lekkeuhr frietjeuhs is zijn, ma-maaa!!
Jawel, 't is maar dat jullie het weten... Is - zijn - niét lekker.


Avondritueeltjes

Elke avond kijken we samen even televisie als ze op haar potje zit of haar avondmelkje drinkt. Haar lievelingsprogramma's gaan over baby'tjes in verre landen of over de Kerstman en zijn hondje. Ze leeft helemaal mee, vooral als er gehuild wordt of als de muziek begint en alle kindjes aan het dansen slaan. Wat is dat toch met kinderen en muziek?!

Zodra het melkje op is krijgen we allemaal nog een dikke zoen, een "dag liefeeurd!" en gaan vader en dochter richting beddebakkes. Nog even tot tien tellen, bidden voor alle familieleden en vrienden en baby'tjes van vrienden. Broeder Jacob, Twinkle Twinkle, Little Star en Lieve Here Jezus zingen. Lampje uit en dan is't eindelijk mama- en papatijd! Allezja, Joshua doet ook nog even mee.

Doorslapen besloot ze ons trouwens cadeau te doen voor haar tweede verjaardag. Van half acht tot zeven uur ongeveer, tenzij ze de wekker van de papa hoort. I can live with that!


Ons meisje

Twee jaar is ze al in ons leven. Leerde ze ons wat dat eigenlijk is, mama en papa zijn. We kijken nu voorbij de vlekken op de zetels, maken ons zorgen om kakpampers of kleine oogjes, worden con-stant uitgedaagd door die blauw-grijze ogen en soms moeten we (ok, ik althans) janken van frustratie omdat zo'n klein ding zo veel macht heeft door gewoon in te gaan tegen wat je vraagt.

Maar ze zorgt er evengoed voor dat onze harten ontploffen van vreugde door een kusje (of lekje voor Joshua, don't ask!) of "mama'tje lief zijn is!". Of dat we de wereld bekijken door de onschuldige en verwonderde ogen van een peuter en het bijbehorende enthousiasme. Er is zoveel meer te zien en te beleven als je een peuter in huis hebt...

We spelen meer, genieten meer, huilen meer en lachen meer.

Kleine lieve schat, je hebt ons leven zo veel verrijkt in die twee jaar dat je er al bent!
Zonder jou zouden we niet meer hetzelfde zijn.

Dank je wel, lieve Ellebel



*
Wij houden nogal van Facebook en Instagram
Volg gerust voor dagelijkse nieuwtjes en bezigheden!
*

donderdag 17 maart 2016

Prenatale depressie

Ja lap, alweer een paar weken sinds de vorige blogpost. Er kwam een dringend haakwerk tussen en dan vergat ik mijn fototoestel ook nog eens bij mijn ouders in Hasselt... Maar we zijn er weer en deze keer met één van de meest persoonlijke onderwerpen die ik wellicht ooit online zet. En misschien ook wel één van de langste posts ooit, sorry alvast! ;-)

Prenatale depressie.

Het is niet echt iets waar je veel over hoort of leest en toch... Mijn verhaal schrijf ik neer omdat het nog te onbekend is. Omdat het iets is dat écht bestaat en bij elke zwangere vrouw kan ontstaan. En omdat je er iets aan moet doen als je denkt dat je er mee zit.


Zwanger, de eerste keer

Bij mijn eerste zwangerschap heb ik er rond 12 weken naar "gegoogeld". Prenatale depressie, depressieve gevoelens tijdens de zwangerschap. Gewoon om te weten of het bestond. Of mijn angstige gevoelens en dipjes normaal waren of dat het toch overhelde naar die vage term.

Gelukkig beterde het gevoel naarmate de zwangerschap vorderde en vond ik het niet nodig om het te melden. Ahja, als je het uitspreekt (al zeker tegen een dokter) dan wordt het zo écht. En dat hoefde voor mij niet, ik sloeg mij er wel door.

Ik had geen verplichtingen, liet mijn thesis varen (sorry professor ;-) ) en bracht mijn dagen en nachten voor 90% door in bed. Combinatie misselijk, moe, mottig, overwhelmed. Maar toch ook heel blij en gelukkig met dat leventje, dat kleine meisje in mijn buik!

Fastforward naar bébé twéé.

De tweede zwangerschap was welkom, we wisten dat het kon gebeuren maar we gingen nog wat "opletten" zoals dat dan heet. Met een wacky cyclus na het stoppen met borstvoeding kan je zo veel opletten als je wil, het helpt niet ;-) En jawel, na mijn eerste cyclus was het al snel zo ver: de positieve test(en) waren duidelijk.

De eerste weken was ik ook volledig overweldigd maar mijn hoofd was nog helemaal gericht op "het grote evenement" op't werk. De reden waarvoor ik was aangenomen, om op drie maanden tijd een imposante gala-awardavond op poten te zetten.

Op de acht-weken-afspraak bij de gyn, ongeveer een week voor het evenement op mijn werk, begon ik te huilen. Zou ik dat wel kunnen, twee kadeekes? Ik vond mezelf nu al zo'n slechte mama, mijn dochter huilend afzetten bij de opvang en er zelf niet voor haar zijn. Wat zou dat dan zijn met twee kinderen?

Ik kreeg van mijn gynaecologe enkele vragen of de zwangerschap gepland was, of ik (én de Jeff) blij was dat er nog een kindje kwam, en een hele lieve peptalk over dat het moederschap de eerste jaren gewoon écht zwaar is maar dat je het aankan als je het dag per dag bekijkt en geniet van de kleine dingen.

Op dat punt was ik nog niet ongerust en mijn gynaecoloog zou het noteren en er de volgende keer op terugkomen. Hormonen, dat is echt dikke shit en daar kan je niet veel aan doen ;-)

De grote dip

Nadat de gala-avond meer dan geslaagd afliep (filmpje, filmpje!) en ik de weken erna nog de nodige "nazorg" deed, werd het werkleven meteen veel rustiger. De mentale energie verschoof naar bébé twéé en het werd mij allemaal teveel.

Mailtjes beantwoorden werd een enorme klus. Alsof ik een berg moest beklimmen.

Afwassen? Klinkt misschien stom maar dat ging niet, onmogelijk.

Ik bracht Ella naar de onthaalmoeder, zette 's morgens mijn werklaptop op om de dringende zaken af te handelen en kroop voor de rest van de dag in bed of achter de TV.

Soms had ik een goede dag maar ik voelde mij over het algemeen helemaal op.

Ik had op de 12-weken-afspraak bij de gynaecoloog een goede dag en zag het leven weer even wat zitten. Ik ging naar mijn baby kijken! Iedere afspraak bij de gynaecoloog begint met "hoe voel je je?" en ik verwachtte 10 minuten voor het binnengaan eigenlijk dat ik zou zeggen "prima!"

Maar toen ze de vraag stelde, barstte ik out of the blue in tranen uit. Ik heb zeker 5 minuten gehuild (the ugly cry!) voordat ik met horten en stoten iets kon uitbrengen. Het enige dat ik er toen uit kreeg was "ik denk dat ik een depressie heb".

De rol van een arts bij prenatale depressie

Mijn geweldige gynaecologe nam mij meteen héél serieus. Ze nam meer dan uitgebreid de tijd om vragen te stellen en om uitleg te geven over hoe dat kan komen en wat je er aan kan doen. Dat je er iets aan moét doen. Dat het niet zomaar overgaat, ook al voel je je na de ergste hormonendip op 12 à 13 weken misschien weer wat beter. Na de bevalling komt er namelijk nóg zo'n hormonendip en die is nét ietsje zwaarder. En met baby's nemen we geen risico's.

Ik kreeg contactgegevens van een psychologe in de buurt en daar ging ik dan...

De hormonendip beterde inderdaad een beetje maar ik moest een maand thuisblijven. Alles loslaten en rusten. Ik sliep en sliep en keek keiveel netflix. Na een tijdje voelde ik mij meestal redelijk ok, behalve als ik te veel druk ervaarde. Op het werk of thuis of gewoon in mijn hoofd. En dat hoefde niks spectaculairs te zijn, gewoon een vraag waar ik te veel over moest nadenken of iemand die niet vriendelijk was in de winkel kon al voldoende zijn.

Stilletjes aan beterde het en door alle steun gaat het nu veel beter. Na Joshua's geboorte is er ook geen echte dip geweest, integendeel! Er viel meteen een enorme last van mijn schouders, een teken dat dit alles voor een groot stuk door de hormonen kwam.

Voor mij was het voldoende om de periode gewoon te "overleven" en zodra de zwangerschap gedaan was, ging het plots een pak beter.

Steun en rust

Ik ben blij met de steun die ik kreeg van Jeff, my hero *insert keiveel hartjes*. Van mijn gynaecologe die mij toestemming gaf om op elk moment dat het nodig zou zijn langs te komen voor een ziekenbriefje. Van mijn psychologe die ook mijn humor ziet en begrijpt dat mijn vrolijkheid en enthousiasme niet betekenen dat het ok gaat of dat ik maar doe alsof ik vrolijk ben. Mensen die luisteren zonder te oordelen zijn onmisbaar op de weg naar herstel!

Het enige dat ik kon doen dat écht hielp was alle uitwendige druk weghalen. Geen werk, geen sociale verplichtingen en geen verplichtingen in het huishouden (thanks honey! *nog meer hartjes!*)

En nu?

Ik voel me nog wat schuldig naar Emanuella toe, ook al heeft ze er weinig van meegekregen. En naar Jeff toe ook, hij droeg op een gegeven moment ons hele huishouden, inclusief alle zorg voor Ella én zijn fulltime job.
Af en toe heb ik nog een dipje en ik weet niet zeker of dat dan komt door de resterende hormonen of dat het gewone normale gevoelens zijn maar de angst om weer zo diep te geraken zit er wel nog.

Vooral de combinatie van het mama-zijn met een job zie ik momenteel helemaal niet zitten. Ik ben blij met mijn plekje thuis als thuisblijfmama maar wanneer ik wel weer zou willen gaan werken moet die angst weg zijn. Daarom ga ik nog 1 keer per maand langs mijn psycholoog om te kijken waar eventuele issues zitten en om stilaan toe te werken naar een sterke basis om op terug te vallen, ook op professioneel vlak.


Joshua

Met Joshua gaat alles su-per-goed. Mijn mindere periode liet totaal geen sporen na in onze relatie. Het is de makkelijkste baby, de allerliefste en vrolijkste kleine man die ik ooit al zag en ik geniet voor 200%! En hij is poepeloere zot van zijn mama'tje, geen twijfel mogelijk over wie zijn favoriete persoon is. Grote liefde tussen ons, al vanaf het eerste moment dat ik hem vasthield.

En alleen daarom al zou ik alles gewoon opnieuw doen, mits de broodnodige steun én de juiste hulpverleners. Voorlopig is er nog geen derde baby gepland want mijn geliefde gynaecologe is er even mee gestopt dus 't valt nog te bezien hoe en of en wanneer dat dan zou zijn. Maar ik sluit een derde zwangerschap (nog) niet uit!


En nu is het aan jullie
 

Kennen jullie dit fenomeen en weet je wat je moet doen als het bij jou of je partner zou voorvallen? Is er iets wat ik nog eens in een aparte blogpost zou moeten behandelen zoals tips voor de omgeving of tips voor zwangere vrouwen?

Meer lezen over mijn zwangerschap(pen) kan hier
Volg je Mamzella al op Facebook en Instagram?




zaterdag 27 februari 2016

Het bol.com event

Een van onze allerlievelingste winkels hier thuis is bol.com. We vinden er bijna altijd wel wat we zoeken en ik lees er zelf heel graag de reviews van andere mensen. Toen ik een paar weken geleden een mailtje kreeg of ik zin had om naar een mommy-blogger workshop te komen van bol.com moest ik dus écht niet twee keer nadenken - een primeur voor zo'n schrikscheet als ik :-)

Simply Emily

Afgelopen donderdag was het zo ver. De auto in met onze kleine man en een bevriende blogster en hop, richting Antwerpen waar we verwacht werden bij Simply Emily. Dat is een superschattig restaurantje waar je quiche en soep kan eten. Heel klein en gezellig en wat een lieve madam staat er daar achter de quiches!! Emily (no kidding!) is zelf mama van een dochtertje, June, en liet haar rechten- en criminologie diploma's achter zich om voor haar droom te gaan. Heerlijk toch!



Nieuws van bij Bol.com


We werden onthaald door een heel team van bol.com en echt, zo vriendelijk dat die allemaal waren. Ik ben nog steeds onder de indruk! We werden verwend met heerlijke quiche en soep en degene die niet Bob van dienst was *kuch*Annick*kuch* kreeg zelfs cava. 

De avond was de lancering voor een nieuwe categorie bij bol.com: kleertjes voor baby's en kindjes én een groot zwangerschapsassortiment. Nét te laat voor dat laatste helaas, want er staan een paar prachtige jurken op de website die ik graag gedragen zou hebben met mijn bolle buik!


Het lijkt mij wel echt handig om zo kleertjes te kopen via de vertrouwde website! Zelf shop ik er sowieso graag omdat al mijn gegevens al ingevoerd staan op de website, ik moet enkel de verificatiecode ingeven en *klik* 't is besteld. Misschien ietsje te makkelijk, maar bon ;-) Ook het retourneren is supermakkelijk en gratis, dus als je dan kleertjes zou kopen die niét de juiste maat hebben dan stuur je ze gewoon terug.

Ze proberen daar bij Bol trouwens de volledige winkelervaring mee te geven door een beetje virtuele verkoopster te spelen. Ze bieden je een heleboel pagina's aan met tips en informatie voor hoe je de maten uitzoekt en de laatste trends in kinderkleertjes en inspiratiepagina's! Echt superleuk gedaan.

Ik mocht een BV ontmoeten! 


Ze zal er zelf waarschijnlijk mee lachen maar allez, een BV ontmoeten doe je niet elke dag. Erika Van Tielen kwam ons tips geven over online shoppen, foto's trekken van je kinderen en stylingtips. Het is duidelijk dat ze van lijstjes houdt want alles was supergestructureerd in lijstjes. We onthouden vooral "soms moet je je kinderen gewoon omkopen" hihi :-)

Erika zelf was trouwens echt superlief en toegankelijk. gewoon een toffe mede-mama! Uiteindelijk zijn al die mama's gewoon allemaal wel wat hetzelfde diep vanbinnen.

En naast mamablogger Erika mocht ik nog enkele andere bloggers ontmoeten, zo praatte ik een tijdje met Nele van MamaExpert en Britt van Moms & More. Soms sta ik echt te kijken van wat mensen kunnen doen met het bloggersplatform! Kirsten van The Gentlemom bijvoorbeeld was er ook, wie haar niet kent heeft al een tijdje geen tijdschriften of kranten meer geopend. Een klein beetje intimiderend was het allemaal wel want ik was zelfs een peanut-blogje vergeleken met die ladies daar.

Met blogger-buddy Annick van De Wereld van Arthur

Een dikke merci aan het team van Bol.com en Team Lewis dat ik er bij mocht zijn! Ik voelde mij vereerd om zo verwend te worden met al dat moois en lekkers en alle tips. Je kan alle tips van Erika trouwens nalezen op haar website.

Q: Zou je zelf online kleertjes voor kindjes of voor je zwangerschap kopen? En vind je bol.com daar de juiste plek voor?

maandag 22 februari 2016

Mommy must-haves voor de tweede maand

Klik hier voor de must-haves in de eerste maand

Men zegt dat de eerste drie maanden na de bevalling gezien mogen worden als "het vierde trimester" van de zwangerschap. Gedurende die eerste drie maanden hou ik dus speciaal voor mijn mede-mama's bij wat voor mij de Mommy Must-Haves van die maand zijn. Tips voor nieuwe mama's en hopelijk ook wat goede raad. 

 In de tweede maand leren ze lachen!
Heerlijke maand dus :-)

1. RUST! 

Nog steeds een hele, hele belangrijke.

Je zit nu wellicht een beetje door je reserves heen (zie de vorige Mommy Must-Haves over de Neogenyl). 's Nachts voeden (of dat nu met flesjes of de borst is) is gewoon vermoeiend. Wakker worden, eten geven, boertjes, al dan niet verversen, al dan niet krampjes... Of gewoon de constante zorg voor een klein mensje dat alleen maar kan eten, slapen en pampers bevuilen... Of die periode tussen 6 à 8 weken dat baby's het meeste last hebben van hun buikjes. Vermoeiend gewoon.

En dan heb ik het alleen nog maar over die baby en niet over wat jouw lichaam nodig heeft! Ook al lijkt het al lang geleden, je bent écht nog niet genezen van die bevalling! Rusten dus, ook overdag. Neem rust als de baby aan het eten is, of als hij/zij slaapt. Huisprojecten aanpakken mag maar hou het realistisch en ga niet zoals ik heel het huis reorganiseren. Not a good idea. Ik spreek uit ervaring ;-)

2. Een draagdoek

Seriously, als je één ding mee wil nemen van deze hele post laat het dan dit zijn. Schaf een draagdoek aan!

Je baby heeft je aanwezigheid nodig. Jij hebt de nabijheid van je baby nodig. Een klassiek voorbeeld van een win-win situatie dus, die draagdoek.

Ik ben voor de eerste maanden helemaal fan van de Tricot Slen van Babylonia. Als je op 2dehands.be zoekt vind je er superveel supergoedkoop. Ik heb er twee jaar geleden een gloednieuwe gevonden voor 25 euro. Het is even leren hoe je dat ding vastzet maar eigenlijk is het echt niet moeilijk. Basic Mommy Skills ;-) Op babyvlak is dit denk ik één van dé beste aankopen die we al gedaan hebben.

Het is trouwens ook echt heel handig als er al een ander kindje rondloopt. Baby de draagdoek in en je hebt je twee handen vrij om andere kindjes mee te tackelen.

Je kan kiezen: draagdoekhangen of zetelhangen ;-)

3. Bij borstvoeding: éten

Zoals ik al zei zit je door je reserves heen. Ik heb dat hier zelf serieus gevoeld... Mijn gewicht ging tijdens de tweede maand nog steeds mooi naar beneden (Al 13 kilo kwijt, nog 10 te gaan!) maar dié reserves bedoel ik eigenlijk niet zo... Kilo's komen en gaan maar het gaat mij om die energie.

Je hebt op dit moment brandstof nodig: (gekookte) eieren, avocado's, noten, Griekse yoghurt, kippensoep, volkorenbrood met kaas - dat soort dingen! En af en toe wat chocolade om de hormonen onder controle te houden ;-)

Op 6 weken is er trouwens een groeispurtje en wil de baby gewoon op jou hangen en om de 2 uur (give or take) eten. Vertaal dat dus ook naar jezelf: op de zetel hangen en om de 2 uur eten. Je komt meteen al een heel eind verder!

4. Bij borstvoeding: tijd voor een goéde borstvoedingsBH

Je borsten zijn ondertussen wel weer wat aangepast na alle stuwing en groeispurtjes en nu is't de moment om te zorgen voor wat extra ondersteuning. Ik voelde mij een totaal ander mens toen ik mijn nieuwe BH voor het eerst aanhad! Jongens toch...

Bij de CM heb je nu een bon via Skoebidoe voor -50% op de 2e borstvoedingsBH uit de thuiszorgwinkel. Ik werd er opgemeten en kreeg professionele en vriendelijke raad van één van de verkoopsters. Misschien hielp dat ook wel om mij een ander mens te doen voelen. Wauw, iemand die vriendelijk is, die bezig is met mij(n borsten) en mij toch niet ziet als voedsel! ;-)

5. Tijd buitenshuis

Even weg uit dat huis waarin je je hoogstwaarschijnlijk weggestopt hebt in de babycocon. Al is het maar een koffietje gaan drinken in de McDonalds of een blokje om wandelen. Of eens afspreken met een vriendin. Een frisse neus halen en je bent meteen weer een ander mens.

Buitenkomen helpt ook om alles terug wat in perspectief te plaatsen. "Hé de wereld bestaat nog uit iets anders dan de baby en mijn zetel!". Altijd handige informatie, zou ik zo denken.

My family

Na twee maanden geraak je stilaan wat gewend aan dat hele "nieuwe baby-gedoe". Tijd dus om terug wat meer aan jezelf te denken en jezelf echt te verzorgen. Hopelijk helpen deze tips je daarbij.


En aan alle nieuwe mama's: keigoed bezig! Al 2 maanden een baby in leven gehouden, go you!!!

--> Volg je ons al op Facebook en Instagram??
--> Must-Haves van de eerste maand
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...