donderdag 27 augustus 2015

Mommy Confessions - over het verwachten van een jongetje

Mijn kleine man.

Je mama is een klein beetje overweldigd... Zelfs 10 weken nadat we het nieuws kregen, ben ik er nog niet aan gewend.

Het kwam een beetje als een schok om te horen dat je een jongetje bent. Een zoon!
Niet dat we dat niet wilden of dat we liever een meisje hadden, nee, we hadden geen voorkeur. En door hoe deze zwangerschap verloopt hadden we al wel een klein vermoeden...
Maar een zoon? Een jongen?? Wat moet ik daar mee doen?

Van meisjes ken ik wel wat. Ik ben er zelf namelijk ook één. En je zus is ook een prachtig meisje. "Meisjes zijn vast veel moeilijker", dat was wat ik dacht toen we hoorden dat ons eerste kindje een meisje was. Maar nu twijfel ik.

Wat weet ik nu van jongens?
Ze zeggen meestal niet veel. Ze stinkeeeen. Ze zijn wild en maken dingen stuk. Ik heb gehoord dat ze van stenen en kikkers houden en vaak naast de WC plassen. Dat ze vaak kapotte kleren hebben en soms (?) al eens durven vechten. Of als ze dat niet doen dat ze dan gepest worden. Dat tienerjongens héél veel eten en allemaal gevaarlijke dingen willen doen zoals skaten en motorijden en - laten we nog maar niet aan de tienerjaren denken, ok?

En dan heb ik het zelfs nog niet over jongensnamen gehad! Lang of kort? Een naam uit de familie of niet? Een naam uit de Bijbel of uit andere literatuur? En wat zijn leuke tweede namen voor jongens?

Ik voel de spanning al weer opkomen van wat andere mensen zullen denken van de namen die we in ons hoofd hebben. We zijn al zo gewend aan de naam van je grote zus dat we er niet meer over nadenken, zelfs niet als mensen even opkijken als we zeggen dat ze Emanuella Grace heet. Gaat dat ook zo zijn met jouw naam?

Een jongetje, een zoon...
Een klein beetje overweldigd? Laat dat "klein beetje" maar weg.

Maar andere mama's-van-jongens zeggen dat jongens heel goed zijn in het veroveren van mama-hartjes. Misschien wel nog beter dan meisjes! We'll see :-)

10 opmerkingen:

  1. Ik heb beide, zelfs 3 stuks van die jongens ... en vind ze beiden geweldig ... het zal wel loslopen!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja maar jij bent supermama :D Hahaha! Nee, ik zie het op zich wel zitten denk ik :)

      Verwijderen
  2. 't Is echt waar! Ik wou altijd eerst een meisje en moest echt even een halfuur bekomen toen het een jongen bleek te zijn, zelfs al voelde ik het zelf instinctief al weken aan. En toch he. Ik kan mij nu niet voorstellen dat ik op een meisje even verliefd zou kunnen zijn als op een jongen. Hij heeft mij echt rond zijn vinger gewonden. :) En pft, hij is wild en luid, ja. En soms gaat er idd eens iets kapot (is dat niet eigen aan peuters in 't algemeen? ;) ). Maar hij ruikt ZO lekker. Echt het lekkerste dat ik ooit al geroken heb. Zijn zweetpateekes incluis. En hij is altijd aan 't brabbelen. Met dat "weinig zeggen" komt het dus misschien ook nog wel goed. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Joat, maar weinig zeggen zoals typisch mannen dat kunnen he! ZO van "maar wat denk je nu? - niks, mama...". Of dat ik van facebook moet leren dat hij een lief heeft ofzo. Zo'n dinges!
      Achja, komt wel ok zeker? :p

      Verwijderen
  3. Ik snap exact hoe je je voelt! Ik was er de eerste twintig weken van mijn tweede zwangerschap van overtuigd dat ik weer een dochter zou krijgen... En dan EEN ZOON! Ik dacht ook: wat moet ik daarmee aanvangen? En een naam?! En al die saaie jongenskledij! En jongens speelgoed! Maar het komt allemaal goed! Vanaf moment één was ik op slag verliefd op mijn manneke en dat is nog steeds zo! En ja, hij is wilder dan mijn dochter maar dat vind ik helemaal niet erg. Hij heeft echt mijn hart gestolen en dat zal ook bij jou zo zijn daar ben ik helemaal van overtuigd!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En hadden ze gegokt dat het een meisje was dan??
      Wij waren bij Ella overtuigd dat het wel een jongen zou zijn en dan op 22w gehoord dat het een meisje was :) Twas evenzeer aanpassen toen! Misschien ben ik gewoon in mijn hoofd pas zwanger als ik weet dat het een jongen of meisje is en is't dan even crisis? :p

      Verwijderen
  4. Wij hadden ervoor gekozen om het geslacht van perlutje (want dat was de werktitel) niet te weten. Ik heb wel al altijd een jongen gewild, en zou toch wel ontgoocheld geweest zijn moest het een meisje geweest zijn. Niet dat we haar minder graag gezien zouden hebben, verre van. Maar ik had me al gans mijn zwangerschap op een jongen ingesteld. Of zou dat ook intuïtief geweest zijn...
    Lieve Evelien, ik schreef het ergens al eens dat ik je wel duust dingen over jongens kan vertellen. Da's misschien een beetje overdreven, maar hier toch enkele feiten. :)
    Jongens ruiken net zo lekker als meisjes. Als je ze voldoende wast. Ze roepen en gaan op stoelen staan. Ze kunnen je een bijnahartstilstand doen krijgen door plots uit hun eetstoel te kruipen en op tafel te gaan staan. Ze maken je aan het lachen. En aan het huilen. Van puur contentement. Ze zijn toppezot van hun mama. Ok, van hun papa ook, maar toch nog net dat ietsje meer van hun mama. Ze doen wild. Fout: ze doen ongelooflijk wild. Ze houden van auto's en vinden het nog leuker als ze met die auto's kunnen botsen. Ze laten scheetjes. En voegen daar - als ze groot genoeg voor zijn - "pardon, sorry dat het niet luider kon" aan toe. Eens ze de afstandsbediening ontdekt hebben, zeggen ze "allo" in de hoop dat er iemand terugpraat. Ze zijn gek op met een alcoholstift op de zetel kleuren. Ze doen grappig. Ze houden ervan om hun beker ondersteboven op hun hoofd te zetten. Met water in. En misschien nog het allerbelangrijkste? Ze zien je graag. Onvoorwaardelijk.
    Ik wens jullie zo'n jongen. Eentje dat gek en zotjes doet. Eentje dat zich geborgen voelt onder moeders vleugels en in vaders armen. Eentje dat gekoesterd wordt door mama, papa en grote zus. Eentje zoals onze Arthur. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach zo lief!!! Ik hoop dat Tuurke dat later hier komt lezen :)
      En ik hoop op zo'n jongen - min de aloholstift :p
      En gelukkig herken ik veel dat Ella ook doet, dus ik ben precies al een beetje gewend dan hihi!

      Verwijderen
  5. Hier enkel jongens, 3 exemplaren :-). En echt, dat zijn mama's kindjes, zelfs de grote tienerzoon knuffelt nog heel veel ;-). En eet inderdaad ookwel heeeeeeeeeeeeeel veel :-)). Maar jongens zijnZAAAALIG, ook al wou ik altijd graag een meisje , geef mij maar mijn 3 jongens :-)!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig kom ik wel uit een groot gezin (allezja, vier kinderen waarvan 2 jongens) dus ik heb altijd grote hoeveelheden leren koken.
      Tis trouwens de eerste kleinzoon in de familie dus dat maakt het natuurlijk wel speciaal :) Vooral zijn nonkels staan al te springen :p

      Verwijderen

Laat gerust een berichtje na! Tips, opmerkingen, go for it :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...