woensdag 28 januari 2015

En toen was ze er...

01u18 
Ik word ineens wakker van ikweetnietwat.
"Hèh, nu geraak ik vast niet meer terug in slaap!"
Slaperig draai ik mij naar de ronkende echtgenoot en terwijl ik nog aan het draaien ben, draai ik alweer terug richting de rand van het bed om er zo-snél-als-ik-kan uit te springen. "SCHAT! Ik voél iets!"
Jeff is meteen wakker en staart mij aan...
"Ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn!"

Ik spurt naar beneden om op onderzoek te gaan. Met kloppend hart zit ik vijf minuten lang stil te wachten en te proberen te voelen wat ik nu toch voél. Een harde oefenwee? Vruchtwater? Of beeld ik het mezelf toch in?

Een week voor de bevalling - supersize me!

01u47
Jeff is naar beneden gestrompeld en vraagt of alles in orde is. Niet goed wetend wat ik er van moet denken knik ik toch maar van ja-het-is-zo-ver en hij haalt de telefoon om naar de materniteit te bellen.  

Of ik niet in bad mag? En wanneer ik ook alweer naar daar mag gaan? 
De materniteit is in mijn hoofd een soort veilige burcht waar er niets mis kan gaan en ik wil eigenlijk zo snel mogelijk gewoon daar zijn. De weeën gaan al snel naar de 3-4 minuten en in het bad-zonder-schuim lig ik te bibberen van de stress. Mijn stoere man is toch nog maar even gaan slapen, wetende dat het nog een lange dag kan worden.

03u30
We stappen al giechelend richting ziekenhuis, nemen nog een laatste selfie als 'Jeff en Evelien zonder baby' en een verpleegster doet snel de deur open.
"'t is voor een bevalling zeker?! Kom maar madammeke, ge gaat dat goed doen!"

Dit is mijn: "Trek-snel-die-foto-want-die-baby-gaat-er-uitfloepen!"-gezicht ;-)

Ik mag in bed even bekomen en wachten op het onderzoekje en ik heb geluk! Mijn favoriete vroedvrouw is van dienst (een jonge, superlieve) en ontvangt ons met de vriendelijkste glimlach ooit. 3cm opening - meestal gaat dat aan 1cm per uur - we kunnen dus uitkijken naar rond de middag! 
(Spoiler alert: RIGHT!!! Rond de middag?! pfff!!)

07u30
We bellen de aanstaande opa's en oma's om hen op de hoogte te stellen van het nieuws dat we in't ziekenhuis zijn: het is écht zo ver! Voor mezelf lijkt alles een beetje in een waas te gebeuren. Ik denk dat dat mijn manier is om met zulke levensveranderende situaties om te gaan, een beetje zoals een struisvogel: kop in't zand, zolang ik er niet over nadenk is het niet echt.


Ik wil eigenlijk alleen maar in bed liggen, aan de monitor. Zo kan ik de weeën op het schermpje volgen (ahja, voor't geval ik het niet goed genoeg zou voelen!) en het hartje van de baby in de gaten houden. Dat snel kloppende hartje, ik kon er uren naar luisteren.

Een beetje onder de indruk van wat er gebeurt, schieten mijn lichaam en geest in een soort ontkenningsfase: blijven ademen, blijven leven en dan komt dat kind wel vanzelf ;-) Toch??

12u00
De gynaecologe komt kijken! Dat is goed nieuws want dat betekent dat ze verwacht dat het goed vordert!
5cm opening. Euhm... Wat?! Ik had gedacht dat ik rond dit uur zou persen of mijn baby in mijn armen houden! 2cm vooruitgang op 8u tijd?! Zelfs voor stil te liggen is dat wel écht langzaam...

Er wordt mij verteld dat de weeën sterk genoeg zijn maar dat er te veel tijd tussen blijft zitten waardoor al het harde werk van de weeën een beetje teniet gedaan wordt. Blijkbaar is het nu toch het beste dat ik versterkers krijg om mijn lichaam wat te helpen. Zo gezegd zo gedaan.

Dit doe ik trouwens nooit meer opnieuw. Bevallen natuurlijk hopelijk wel nog, I'll live - maar die versterkers wil ik niét meer in mijn lijf! Bij deze weten jullie dat ;-)

Nog geen minuut nadat het infuus is aangesloten begin ik het te voelen. Whaaaat?
Waar ik eerst nog vond dat de weeën goed te doen waren - zo van I can do thiiis - veranderde dat gevoel volledig. WOW... Ik wilde stoppen - NU! Maar ik wilde toch proberen om het vol te houden zonder epidurale. Die versterking zou vast kéihard helpen! Toch??

14u
Na twee uur kwamen ze kijken of er al vooruitgang te zien was. Vol goede hoop ondergingen we het onderzoek nog maar eens.

Njente. Niks. Niemendal! 
De woorden van de gynaecologe waren "goh, ik denk dat je nu misschien aan 5cm zit?" Say what?! Na 2 uur lang de hele materniteit bijeen te hebben geschreeuwd (jawel, blijkbaar is dat dus genen fake als mensen schreeuwen tijdens het bevallen!) heb ik huilend mijn mama gebeld. Of ik toch maar een epidurale zou nemen? Alsof ik toch nog een beetje de toestemming van mijn mama nodig had. En mijn mama zei "maar kind toch, natuuuuurlijk!"

Zo gezegd, zo gedaan. Nog een half uurtje helse pijnen, nog meer geschreeuw, een anaesthesist die zei dat ik zéker stil moest zitten (tof...) en geweldige vroedvrouw Elke die mij toch een beetje op deze planeet hield... en toen was het ineens zo ver. Heaven ;-)


14u30
De medicatie voelde als een warm kussen om in weg te zakken, géén pijn, gewoon zalige niks. Enfin, dat is alles wat ik me nog herinner want ineens was het 17u (huh?!) en kwamen ze nog eens checken. 9,5 cm! Hoera! Gelukkig, want het voelde stilaan alsof de epidurale niet meer werkte. Logisch. Dat heet dan de persweeën ;-)

 Dit was een fake foto toen we allebei nog konden lachen, 
geloof mij, zo zie je er niet uit tijdens het persen ;-)


17u30
De gynaecologe werd gehaald en om 17u30 mochten we er aan beginnen. De Jeff als een echte cheerleader "ik zie een hoofdje!! wooooow schat!!" en de geweldige vroedvrouw waar ik nooit zonder zou hebben gekund. Moest ze mij op dat moment gevraagd hebben om met haar te trouwen, ik zou ja gezegd hebben! ;-) Huge fan over here!


18u28
Evelien, ze is er!
Ze is er? Whatdoyoumean, ze is er?
Tijd om mijn hoofd weer boven het zand uit te steken denk ik...

Pak ze maar zelf aan!
Zelf aanpakken? Wat bedoél je, ik kan toch niet zomaar een baby aanpakken?!

Ik stak mijn handen uit en ik had een baby vast. De mooiste, aller-allermooiste baby van de hele, hele wereld.



Klein. Met grote, blauwe, zoekende ogen en donkerroze nageltjes. Met een mondje dat als een visje open en dicht ging. Handjes die zochten naar iets om vast te pakken.

Alles werd stil, de gynaecologe was ineens verdwenen, de vroedvrouw bleef op de achtergrond aanwezig om een beetje in de gaten te houden of alles ok was.

Stilte.
En dan die zalige kirrende geluidjes van een pasgeboren kindje. 


Mijn lieve kleine Emanuella Grace, voor jou zou ik elke minuut opnieuw doen.
Gelukkige eerste verjaardag lieve schat! 
Mama houdt van jou

12 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Ja ik ook als ik er aan terugdenk!
      Dat zijn de speciale momenten in het leven he :)

      Verwijderen
  2. Je kon het na 30 minuten al zien: een actief meisje, die Ella :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een dikke hieperdepiep hoera voor Ella! Wat heb je dit mooi geschreven en prachtig al die foto's... Die selfie is echt fantastisch! Je bevallingsverhaal doet me wat denken aan mijn eerste bevalling. Het ging ook zo tergend langzaam en ik heb uiteindelijk ook om epidurale gevraagd (euh, nee, geroepen) aan 5cm (dan had ik ook een aantal uur achter de rug voor 2cm vordering - vreselijk). De tweede keer heb ik het gedaan zonder epidurale maar alleen omdat het plots zo snel ging maar -geloof me- ik heb heel dat ziekenhuis bijeen getierd (en dat kon me niks schelen op dat moment) en ik heb gehuild omdat ik geen epidurale had gevraagd :-)
    Nog eens proficiat! En ook voor jou, morgen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh dan hoop ik dat een tweede ook snel gaat haha! :D
      En mercikes voor de lieve wensen :)

      Verwijderen
  4. Pft, je verhaal maakt mij triest, ik weet niet waarom. Zeker zelf een onverwerkt trauma of zo. :) Naar mijn gevoel heb ik tijdens het eigenlijke persen ook het hele ziekenhuis bijeengeroepen, maar Klaas zei mij onlangs dat dat totaal niet het geval was?! Hij zei dat ik gewoon zo aan 't afzien was dat ik al mijn energie nodig had om dat kind eruit te krijgen. Geen idee wie van ons twee gelijk heeft. :P

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, ja onze eigen perceptie is toch anders dan die van anderen :)
      Je hoeft toch niet triest te zijn! Elke bevalling is anders, mooi en moeilijk tegelijk.

      Verwijderen

Laat gerust een berichtje na! Tips, opmerkingen, go for it :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...