dinsdag 14 oktober 2014

It's all about love!

Laatst had ik een gesprek met een vriendin over de liefdestalen. Ik ken de theorie al langer maar dat simpele gesprekje zorgde toch weer voor enkele nieuwe inzichten waardoor ik andere mensen ook weer wat beter kan begrijpen.

Het verhaal achter de liefdestalen is simpel: iedereen uit zijn liefde in een bepaalde "taal" en als iemand in die "taal" spreekt dan voel je je geliefd. Als iemand in een andere "taal" spreekt en zo laat zien dat hij/zij je graag ziet, en jij verstaat die taal niet, dan komt de boodschap dus ook niet over en kan je allebei gefrustreerd raken. Allez, toch als het de bedoeling was dat die persoon je vertelde hoeveel hij/zij van je houdt he. Je kan online veel informatie over de liefdestalen lezen maar je kan ook het boek van Gary Chapman lezen, De 5 talen van de liefde.

The love of my life!
Eentje uit de oude doos, van toen we nog elke week heen en weer treinden om elkaar te kunnen zien.

Er zijn vijf hoofdtalen:
1. aanraking
2. positieve woorden
3. samen tijd doorbrengen
4. dienen, dingen voor iemand doen
5. geven

De vriendin waar ik mee aan't praten was heeft dezelfde liefdestaal als ik: geven! Ik merk dat we elkaar daardoor ook goed begrijpen en aanvoelen zonder dat we er veel moeite voor moeten doen. Het is nochthans een beetje een vreemde taal want mensen denken dan al snel dat je gewoon graag cadeautjes krijgt. Enneuh... Guilty! Ik krijg ook écht graag cadeautjes! En ik geef graag cadeautjes. Maar daar houdt het niet op natuurlijk. Eigenlijk is "cadeautjes geven" op zich zelfs niet eens mijn dialect.

Ik kook bijvoorbeeld graag omdat ik dan een maaltijd kan geven aan iemand waar ik van hou (de Jeff of vrienden of familie bijvoorbeeld). Zeker als er goede vrienden komen eten, heb ik altijd véél en véél te veel want dat is hoe ik laat zien dat ik iemand tof vind. Het is gewoon sterker dan mezelf. Het is zelfs zo dat als ik denk dat ik niet genoeg eten heb of dat iemand het niet lekker zal vinden, dat ik  probeer toch nog iets extra's te voorzien (ja, nóg iets extra's want ik had nog niet genoeg extra). "Een simpele maaltijd" is dan ook meestal iets minder simpel dan dat het bezoek verwachtte. Maar ik denk dat de dichte vrienden dat ondertussen al wel een beetje incalculeren als ze hier komen eten ;-)

Ooit gaf ik een verrassings-vrijgezellenfeestje voor een lieve vriendin die dacht dat ze geen tijd had voor zo'n feestje! (Geen tijd voor een fééstje?!) Nog een manier om te "geven". En verrassingsfeestjes zijn altijd SUPER in my book.
Foto: Sophie Sebrechts

Een ander voorbeeld: als iemand jarig is (of gaat trouwen bijvoorbeeld!), is dat voor mij een BIG deal! Want wanneer is het méér sociaal geaccepteerd om iets te geven dan wanneer iemand jarig is?! Juist ja, verjaardagen zijn dus hoogdagen in mijn wereld ;-)
Toen Jeff en ik in hetzelfde gebouw woonden als vrienden van ons, versierde ik op hun verjaardag heel de gemeenschappelijke gang met ballonnen en slingers en stond er een cadeautje en een kaartje klaar. Ik denk dat ik trouwens vooral het verrassingseffect het belangrijkste vind. I love me some surprises! Niet dat het zo'n grote verrassing is als iemand voor zijn verjaardag iets krijgt, maar bon!

Over kaartjes gesproken, I looooove kaartjes. Om zelf te schrijven en ook om te ontvangen.
Als ik je adres heb, mag je je af en toe aan een kaartje verwachten (tenzij ik zwanger ben ofzo, want dan eet die baby mijn hersenen blijkbaar op van binnenuit, sorry voor de gemiste verjaardagskaartjes!)

Dat was dus mijn liefdestaal maar Jeff daarentegen vindt het belangrijker om samen iets leuks te doen. Een uitstapje, samen aan ons huis werken, samen gaan wandelen... Zo verraste hij mij ooit met een dagtripje naar Parijs! Maar hij denkt er zelf dus niet over na om iets te "geven" want voor hem is dat niet iets dat speciaal aanvoelt. Ik denk dat het voor hem zelfs een anti-liefdestaal is (voor zover dat bestaat dan) want hij houdt ab-so-luut niet van verrassingen en voelt zich niet op zijn gemak als hij iets moet geven waar hij niet van weet of ik het wel tof ga vinden. Ik kondig mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd op voorhand aan (eind januari, by the way!) en ik herinner hem er dan de hele maand aan, maar toch is hij steeds verbaasd als het dan ineens zo ver is, haha!

Paris, the city of love

Maar zijn liefdestaal is ook niet mijn eerste taal, dus ik moet zelf ook moeite doen als hij vraagt om een spelletje te spelen of te gaan wandelen. Voor hem is dat dan juist een manier om te laten zien dat hij graag bij mij is en dat hij mij leuk vindt (yes, he likes me!!). Dus als ik er op inga, is dat ook meteen een manier om te laten zien dat ik hém leuk vindt. Als ik liever in de zetel zit, dan kan dat voor hem dan overkomen alsof ik hem niet zo tof vind. En ik vind hem tof. Echt kéítof. Dus gaan we vaak wandelen ;-)

Ik denk dat het in een relatie dan ook belangrijk is om uit te zoeken wat de ander echt leuk vindt en om in die taal te gaan "spreken". 
Kende je de liefdestalen-theorie al? Wat is jouw liefdestaal? En ken je de taal van je partner? (En kinderen?!)

Hier kan je een testje doen als je twijfelt!
En als je er meer over wil lezen kan je het boek van Gary Chapman lezen! Wij hebben het in de kast staan als iemand het graag eens wil lenen.


Ik ga mij ook eens inlezen in het boek over kinder-liefdestalen. Want van ons Emanuellatje hou ik ook heel veel.
Echt kéíveel.

2 opmerkingen:

  1. Leuke post vol waarheden. ;) Het is heel belangrijk om de liefdestalen te kennen van degenen waar je om geeft. Zonder twijfel is die van Gary aanraking en samen tijd doorbrengen. Die van mij, as you know :), dienen en geven. Hehe! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik herinner mezelf regelmatig aan de liefdestalen. Vooral als mijn man het weer eens heel anders doet dan ik zou willen. Dan herinner ik me er aan dat zijn liefdestaal er eentje is van dingen doen. Niet van praten.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat gerust een berichtje na! Tips, opmerkingen, go for it :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...