dinsdag 28 oktober 2014

De 9 maanden mijlpaal!

Negen maanden is ons kleintje al!! Dat betekent dat ze al even lang uit mijn buik is als dat ze erin zat. En dat doet toch wel iets met een mama...

Als ik rondvraag doe bij andere mama's dan zeggen er velen dat ze beginnen nadenken over een tweede kindje tussen de 6 en 12 maanden na de geboorte van hun eerste spruit. Het lijkt alsof ons lichaam "more, more, more!" zegt! De laatste weken word ik bijna dagelijks heen en weer geslingerd over de beslissing of we nu al beginnen aan een tweede of dat we nog wat wachten.

No worries, dit is onze mamzElla!

Want nóg een kindje, dat betekent minder alleen-tijd met mijn Ella-la-tje... Ze zou niet meer mijn "babytje" zijn en op 9 maanden vind ik het toch écht te jong om al van een peutertje te spreken dat al zelfstandig moet leren zijn omdat er een ander kindje op komst zou zijn (ook al stapt ze ondertussen al bijna alleen rond!). Snif...

En zie ik dat wel zitten, het zwanger zijn??

Om helemaal eerlijk te zijn, ik vond die zwangerschap dus niet zo tof. Dat weet ik echt nog heel goed. Dat ligt vast aan de niet-aflatende misselijkheid, de vreselijke vermoeidheid waardoor ik een gat in de dag sliep en niet wakker werd van mensen die aan de deur stonden te bellen, mijn gevoeligheid voor alles wat "vies" is die enorm getriggerd werd door adviezen als "zorg dat u niet in aanraking komt met aarde en met kleine kindjes en met de kattenbak" of "geen slaatjes op restaurant, en zéker geen zachtgekookte eieren". Je zou voor minder misselijk worden!

 
22 weken zwanger met Emanuella
Photocredit: Mrs. Mather

En dan hebben we het nog niet over die bevalling. Dat weet ik ook nog goed, ook al probeert mijn brein mij dat te laten vergeten (maar opnieuw: no worries, ik heb na de bevalling tegen mezelf gezegd "Evelien, ik weet dat je't gaat vergeten dus onthou gewoon dit: niet tof. NIET... TOF...")
 
De baby achteraf is natuurlijk wel heel tof he, daar gaat het uiteraard niet om. Ik zou het allemaal opnieuw doen voor nog zo'n kleine schat en ik ben énorm dankbaar dat ik zwanger mocht zijn van mijn kleintje. Niet iedereen heeft trouwens zo'n toffe kwaaltjes als ik maar ik ben blij voor alle vrouwen die graag zwanger zijn/waren. En als jouw zwangerschap nog erger was dan die van mij, I feel ya!!

Ik vind het eigenlijk ook best wel leuk zoals het nu is: Energie (allez, meestal dan he)! Eten wat ik wil! Geen zorgen over Ella's snot en plas! En vooral die zachtgekookte eitjes en slaatjes, mmm...

Maar als ik nu zwangere vrouwen of pasgeboren kindjes zie dan proberen mijn hormonen mij wijs te maken dat het zaaaalig is zo zwanger zijn, een nieuw leven maken en al... Maar ik wéét nog dat ik het dus niét zo tof vond. Freaky!!

Ella 1 dag oud
Foto: Sophie Sebrechts

Maar we wachten nog even af. Hoe lang, dat weet ik niet. Misschien tot ik nog een beetje meer vergeten ben? Of tot de tandarts mijn wijsheidstand getrokken heeft, op dat moment ben ik ook liever niet zwanger denk ik zo...
De vorige keer hebben we trouwens op ongeveer een week tijd besloten om "er aan te beginnen" (en na die beslissing duurde het nog 2 weken voordat ik elke dag misselijk was) dus onze mening kan ook best snel veranderen.

Ella zal in elk geval een geweldige grote zus zijn als de tijd er rijp voor is, maar voor nu mag ze nog heel even ons kleine, lieve, enige babytje zijn.

PS: een dikke proficiat aan mijn vriendinnen die wél zwanger zijn van hun tweede spruit zoals ons beroemde nichtje!! Maar ik ben niet jaloers hoor. Allez, een héél klein beetje dan ;-)

donderdag 23 oktober 2014

Chilli Con Carne

Als er één ding is dat ik echt supergraag eet (maar echt supergraag hè) dan is dat chilli con carne! Echt een zalig recept voor dit herfstweertje! Mmmm... Pure comfort food :-)

Maar ik heb het dan wel over échte chilli con carne en niet over saus met bonen en vlees. Vandaag wil ik met jullie delen hoe ik chilli con carne maak en hoe je het een beetje kan aanpassen aan je eigen smaak en hoeveelheid.



Wat heb je nodig?
- chilli: eigenlijk heb je dus chillibonen nodig maar bruine bonen of andere bonen die je lekker vindt dat mag ook. 1 tot 2 blikjes, afhankelijk van hoeveel volk er mee-eet en hoe graag je die bonen hebt. Ik kijk nooit echt naar hoeveel gram erin zit, je kan wel wat schatten hoeveel bonen het zijn in vergelijking met het aantal mensen en saus.

- carne: gehaktvlees. Het maakt niet zoveel uit wélk soort vlees je gebruikt. Varken/Rund heeft wat mee smaak maar is iets minder gezond dan rund alleen. Toch gebruik ik meestal rundsgehakt omdat de saus zelf veel smaak heeft en ik vind dat je het verschil dus niet echt proeft. Tel minstens 150g vlees per persoon.

- ajuinen. Minstens 2 grote maar als je veel mensen hebt en veel groenten/saus wil dan neem je er gewoon 3 of 4.

- 3 teentjes look (of meer mag ook altijd!)

- Paprika: Ik koop altijd een paprikamix met 3 paprika's. Afhankelijk van hoeveel volk er mee-eet (of als ik voor twee dagen kook of gewoon heel veel goesting heb in chilli!) doe ik er twee of drie in. Ik kies altijd eerst voor de gele en groene voor de kleur en dan eventueel nog de rode erbij. Maareuh, dat mag je echt helemaal zelf beslissen natuurlijk ;-)

- een  bouillonblokje (rundsbouillon)
- 1-2 blikjes tomatenstukken, weer afhankelijk van hoeveel mensen er zullen mee-eten.
- water
 - Een blikje maïs
 - Als je van spicy houdt: spicy olijfolie (wij kopen die van de italiaanse week in de Aldi, echt goeie!), sambal, wat peper van de molen en chillivlokken

Het ziet er veel uit maar dat is omdat ik zoveel uitleg geschreven heb!

Hoe maak je het?
Supersimpel!

1. Doe een geut (spicy) olijfolie in een grote kookpot en bak hierin je gehakt. Vergeet niet te roeren als je ondertussen je groenten snijdt!



2. Snij ondertussen de verse groenten in kleine stukjes en doe dit er telkens bij van zodra je klaar bent met iets: begin met de ajuinen, daarna de look, daarna de paprika.

3. Voeg de tomatenstukjes toe. Vul de lege blikjes tot iets over de helft met water en voeg dit ook toe aan de kookpot. Dit wordt uiteindelijk de saus. Als je te veel water toevoegt duurt het kookproces dus gewoon wat langer. Voeg ook het bouillonblokje toe en eventueel een theelepeltje chillivlokken, wat peper en sambal. Je kan die laatste drie dingen gerust weglaten, dan zal de uiteindelijke saus eerder zoet worden. Perfect voor mensen die niet graag pikant eten!


4. De saus gaat nu zo zachtjes verder koken op een heel zacht pitje voor ongeveer twee uur en zonder deksel op de pot. Ja, ik zei twee uur. Enfin, het hangt ook wel af van de hoeveelheid van je ingrediënten (vooral het water) dus eigenlijk moet je gewoon de kookpot laten staan op het vuur en af en toe roeren tot je zegt: "ahaaa, dat is nu eens een schoon sausje!" en dat duurt toch wel even. Het moet vooral niet te lopend zijn, anders is het niet zoals het moet. En het is de bedoeling dat het goéde saus is ;-) Niet dat ik klachten krijg!

5. Als de saus eruit ziet zoals jij het lekker vindt dan doe je er de bonen en maïs bij. Die komen pas op het laatste omdat ze anders helemaal platgekookt zijn. Warm ze dus gewoon mee op gedurende een tiental minuten.

6. Serveer met rijst of wraps of iets anders wat je lekker vindt. Wij houden wel van wraps, mmmm...
Je kan er ook wat gemalen kaas bij serveren of - nog beter! - kleine stukjes fetakaas! Mmmm...



Aan de hoeveelheid "mmmm's" kan je al afleiden hoe veel ik van chilli con carne hou ;-)

Het is een receptje waar je tijd voor nodig hebt maar eigenlijk heel weinig werk. Gewoon groentjes snijden, alles in een pot en pruttelen maar! Iedereen die groentjes kan snijden kan dit dus maken. Alleen opletten dat de saus niet aanbrandt (een kléin pitje en af en toe roeren).

Veel succes ermee en geniet, geniet, geniet! Mmmm :-)

maandag 20 oktober 2014

I'm dreaming of a homemade Christmas

Wij gaan dit jaar voor een homemade Christmas!
Dat betekent dat ik ga proberen om zo veel mogelijk (kleine) cadeautjes zelf te maken voor familie, dichte vrienden en de buren.

De meeste plannetjes kan ik natuurlijk nog niet delen omdat de meeste ontvangers deze blog lezen en zoals je begin deze week al kon lezen is het verrassingseffect wel belangrijk ;-)

Voor de buren (die deze blog denk ik niet lezen hah!) zullen het waarschijnlijk koekjes of iets anders lekkers worden. Dat deden we het eerste jaar ook toen we hier net kwamen wonen - meteen een leuke manier om ons even voor te stellen en het werd zéér op prijs gesteld! Eventueel doe ik er nog ietsje extra bij als één van mijn plannetjes lukt, we'll see.

Maar in elk geval, misschien dat er iemand geïnspireerd wordt door mijn idee en dan is het NU het moment om er aan te beginnen!! Nog minder dan 2,5 maand om je cadeautjes in elkaar te steken! Go, go, go!!

Hieronder alvast een link naar 50 DIY ideetjes van "The Idea Room"


En nog 101 DIY ideetjes van "I heart naps" (leuke naam trouwens haha!)


Doe je iets speciaals voor Kerstmis? Nog een leuk idee om te maken? Of misschien een gokje over wat ík ga maken? Laat maar horen!

(En by the way, zelf dingen maken is wel een pak moeilijker met een bijna-negen-maandertje, pfoee!) 

dinsdag 14 oktober 2014

It's all about love!

Laatst had ik een gesprek met een vriendin over de liefdestalen. Ik ken de theorie al langer maar dat simpele gesprekje zorgde toch weer voor enkele nieuwe inzichten waardoor ik andere mensen ook weer wat beter kan begrijpen.

Het verhaal achter de liefdestalen is simpel: iedereen uit zijn liefde in een bepaalde "taal" en als iemand in die "taal" spreekt dan voel je je geliefd. Als iemand in een andere "taal" spreekt en zo laat zien dat hij/zij je graag ziet, en jij verstaat die taal niet, dan komt de boodschap dus ook niet over en kan je allebei gefrustreerd raken. Allez, toch als het de bedoeling was dat die persoon je vertelde hoeveel hij/zij van je houdt he. Je kan online veel informatie over de liefdestalen lezen maar je kan ook het boek van Gary Chapman lezen, De 5 talen van de liefde.

The love of my life!
Eentje uit de oude doos, van toen we nog elke week heen en weer treinden om elkaar te kunnen zien.

Er zijn vijf hoofdtalen:
1. aanraking
2. positieve woorden
3. samen tijd doorbrengen
4. dienen, dingen voor iemand doen
5. geven

De vriendin waar ik mee aan't praten was heeft dezelfde liefdestaal als ik: geven! Ik merk dat we elkaar daardoor ook goed begrijpen en aanvoelen zonder dat we er veel moeite voor moeten doen. Het is nochthans een beetje een vreemde taal want mensen denken dan al snel dat je gewoon graag cadeautjes krijgt. Enneuh... Guilty! Ik krijg ook écht graag cadeautjes! En ik geef graag cadeautjes. Maar daar houdt het niet op natuurlijk. Eigenlijk is "cadeautjes geven" op zich zelfs niet eens mijn dialect.

Ik kook bijvoorbeeld graag omdat ik dan een maaltijd kan geven aan iemand waar ik van hou (de Jeff of vrienden of familie bijvoorbeeld). Zeker als er goede vrienden komen eten, heb ik altijd véél en véél te veel want dat is hoe ik laat zien dat ik iemand tof vind. Het is gewoon sterker dan mezelf. Het is zelfs zo dat als ik denk dat ik niet genoeg eten heb of dat iemand het niet lekker zal vinden, dat ik  probeer toch nog iets extra's te voorzien (ja, nóg iets extra's want ik had nog niet genoeg extra). "Een simpele maaltijd" is dan ook meestal iets minder simpel dan dat het bezoek verwachtte. Maar ik denk dat de dichte vrienden dat ondertussen al wel een beetje incalculeren als ze hier komen eten ;-)

Ooit gaf ik een verrassings-vrijgezellenfeestje voor een lieve vriendin die dacht dat ze geen tijd had voor zo'n feestje! (Geen tijd voor een fééstje?!) Nog een manier om te "geven". En verrassingsfeestjes zijn altijd SUPER in my book.
Foto: Sophie Sebrechts

Een ander voorbeeld: als iemand jarig is (of gaat trouwen bijvoorbeeld!), is dat voor mij een BIG deal! Want wanneer is het méér sociaal geaccepteerd om iets te geven dan wanneer iemand jarig is?! Juist ja, verjaardagen zijn dus hoogdagen in mijn wereld ;-)
Toen Jeff en ik in hetzelfde gebouw woonden als vrienden van ons, versierde ik op hun verjaardag heel de gemeenschappelijke gang met ballonnen en slingers en stond er een cadeautje en een kaartje klaar. Ik denk dat ik trouwens vooral het verrassingseffect het belangrijkste vind. I love me some surprises! Niet dat het zo'n grote verrassing is als iemand voor zijn verjaardag iets krijgt, maar bon!

Over kaartjes gesproken, I looooove kaartjes. Om zelf te schrijven en ook om te ontvangen.
Als ik je adres heb, mag je je af en toe aan een kaartje verwachten (tenzij ik zwanger ben ofzo, want dan eet die baby mijn hersenen blijkbaar op van binnenuit, sorry voor de gemiste verjaardagskaartjes!)

Dat was dus mijn liefdestaal maar Jeff daarentegen vindt het belangrijker om samen iets leuks te doen. Een uitstapje, samen aan ons huis werken, samen gaan wandelen... Zo verraste hij mij ooit met een dagtripje naar Parijs! Maar hij denkt er zelf dus niet over na om iets te "geven" want voor hem is dat niet iets dat speciaal aanvoelt. Ik denk dat het voor hem zelfs een anti-liefdestaal is (voor zover dat bestaat dan) want hij houdt ab-so-luut niet van verrassingen en voelt zich niet op zijn gemak als hij iets moet geven waar hij niet van weet of ik het wel tof ga vinden. Ik kondig mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd op voorhand aan (eind januari, by the way!) en ik herinner hem er dan de hele maand aan, maar toch is hij steeds verbaasd als het dan ineens zo ver is, haha!

Paris, the city of love

Maar zijn liefdestaal is ook niet mijn eerste taal, dus ik moet zelf ook moeite doen als hij vraagt om een spelletje te spelen of te gaan wandelen. Voor hem is dat dan juist een manier om te laten zien dat hij graag bij mij is en dat hij mij leuk vindt (yes, he likes me!!). Dus als ik er op inga, is dat ook meteen een manier om te laten zien dat ik hém leuk vindt. Als ik liever in de zetel zit, dan kan dat voor hem dan overkomen alsof ik hem niet zo tof vind. En ik vind hem tof. Echt kéítof. Dus gaan we vaak wandelen ;-)

Ik denk dat het in een relatie dan ook belangrijk is om uit te zoeken wat de ander echt leuk vindt en om in die taal te gaan "spreken". 
Kende je de liefdestalen-theorie al? Wat is jouw liefdestaal? En ken je de taal van je partner? (En kinderen?!)

Hier kan je een testje doen als je twijfelt!
En als je er meer over wil lezen kan je het boek van Gary Chapman lezen! Wij hebben het in de kast staan als iemand het graag eens wil lenen.


Ik ga mij ook eens inlezen in het boek over kinder-liefdestalen. Want van ons Emanuellatje hou ik ook heel veel.
Echt kéíveel.

donderdag 9 oktober 2014

Tuinperikelen

Als verrassingscadeautje kwam mijn schoonpapa gisteren een mand afzetten met veel te veel lekkers... Voor Jeff dan wel te verstaan want die was een beetje jarig. The big 3-0! En Jeff gaat naar zijn werk en zegt "neem maar wat je wil, ik heb op mijn werk ook superveel lekkers", wat een lieverd.

Hij ziet er misschien serieus uit maar het was in een zotte bui dat we deze foto trokken, samen met nog een heleboel anderen die ik liever niet online mag posten ;-)

En toen at ik nét iets teveel (chocolade, mmmm....) en kreeg ik een energie-stoot van jewelste. Ik voelde mij totaal niet meer moe. Ik was toevallig net deze blog aan't lezen en toen dacht ik: Ok!!!! De taak van vandaag is snoeien, dus ga ik snoeien!!!! I can do this!!!! (merk op: een heleboel uitroeptekens!!!)

Ella zat flink buiten op het stoepke te spelen en ik was goed bezig hoewel ik mijn twijfels had over of ik die megastruik nu al moest snoeien of nog even moest wachten "omdat er toch nog wel een aantal bijtjes op zitten en de bijtjes hebben het moeilijk dus als ze die struik nu zo leuk vinden dan kan ik beter even wachten en zo de bijtjes -en bijgevolg heel de wereld- redden, nee?". Ineens begint Ella kei- en keihard te wenen. Ze had ontdekt dat onze voordeur open en toe kan en haar vingertjes waren vast komen te zitten onder de deur... Wel een slimme meid, die dochter van mij!
Snel bevrijden (het was niet zo erg gelukkig), troosten en knuffelen en toen wilde ze in bed.



Ik heb dan maar niet verder gedaan met snoeien omdat ik al zo een berg had liggen en de bijtjes dan nog wat meer tijd hadden om hun ding te doen. Volgende maand snoei ik de rest of halen we de struik misschien zelfs helemaal weg, who knows! Ik zou er het liefst een mooi bloemenperkje maken maar misschien is het daar nog wat te vroeg voor in onze tuin-planning?

De kippen zijn alvast zeer tevreden met hun nieuwe doolhof/speeltuin!


maandag 6 oktober 2014

De eerste weken borstvoeding

Van 1 tot 7 oktober is het wereld-borstvoedings-week en dus heb ik besloten om ons borstvoedingsavontuur te delen. 

Disclaimer: ik ben niet tegen kunstvoeding (en ik weet er ook bijster weinig van, vraag mij niet om een flesje te maken want ik weet niet waar te beginnen!), dit gaat over onze eigen ervaringen en gaat dus ook enkel over hoe geweldig wij borstvoeding vinden. Iedere mama kiest zelf wat het beste bij haar gezin en situatie past en als dat dan kunstvoeding is, dan is ze nog steeds 100% de allerbeste mama voor haar kindje. 
Go mama's!!

Een jaar geleden had ik nog tijd zat (en was ik niet constant vermoeid haha!) en wilde ik alles lezen over baby's en opvoeding en voeding en noem maar op zodat ik heel geïnformeerd kon beginnen aan ons nieuwe baby-avontuur. Ik wist wel dat borstvoeding de beste start was voor een baby, maar pas na mijn research-obsessie wist ik wat die voordelen waren en dat ik er echt voor wilde gaan.

Toch durfde ik niet echt luidop te verkondigen dat ik dus voor (langdurig) borstvoeden zou gaan. Het moest maar eens niet lukken, ik moest maar eens weinig melk hebben, de eerste-weken-pijn zou misschien toch écht te zwaar zijn voor mijn lage pijngrens... En dan zou ik moeten opgeven wat ik zo keihard verkondigd had. En hoe veel je ook op voorhand leest, je weet pas wat het is als je het ook écht doet.



Op 28 januari was het dus de vuurdoop: ik kreeg een wolk van een baby in mijn armen (enfin krijgen, daar heb ik ook hard voor mogen werken natuurlijk!) en na een tijdje vroeg de verpleegster of ik wilde proberen om haar aan te leggen. Met een bang hartje zijn we er aan begonnen maar het ging bijna vanzelf. Alle verpleegsters waren vol lof over hoe flink Ella dronk en over hoe rustig we er (uitwendig) bij bleven, wat mij natuurlijk wel wat meer zelfvertrouwen gaf.

Dat eerste begin, die eerste week, was super! Het vroedvrouwenteam was ronduit geweldig, ze hielpen waar nodig en stonden steeds klaar met goede raad en advies. Ik kreeg veel pijnstillers en verzorging en pas tegen het einde van de week moest ik om lanolinezalf vragen (zalf voor pijn bij de borstvoeding) en dat deed ik dan nog uit voorzorg omdat het wat gevoeliger werd door de stuwing (het moment dat de echte melk toekomt en je décolté ontploft - bijna letterlijk te nemen ;-) ).

Ik ging dus naar huis met het idee dat ik de uitzondering was: geen last! Een droombaby die perfect weet hoe te drinken! Hoera! Hoera!!

Foto: Sophie Sebrechts

Maar als je dat verpleegsterbelletje niet bij de hand hebt, slaat na een tijdje de twijfel toe. Ik bleek toch geen uitzondering te zijn en de borstvoeding werd zéér pijnlijk. De lanoline werd een noodzaak om de pijn te verzachten. Denk: bloedende tepels, enorme kloven, tenenkrullende pijn (letterlijk -- tenenkrullend) en huilbuien als ik er nog maar aan dacht dat Ella weer zou moeten gaan drinken. (Heeft dat kind nu écht wééral honger?!!)

Jeff stond er bij en keek er naar en vroeg of ik echt wel wilde blijven doorzetten. De arme papa's kunnen op zo'n momenten ook niet veel doen. Midden in de nacht is stoppen toch geen echte optie dus dan deden we maar door. We bekeken het voeding per voeding en dag per dag. Ervaren vriendinnen steunden mij enorm en hun aanhoudende "het gaat voorbij en dan wordt het zo makkelijk!" hebben mij door die zware weken gesleurd. En echt. Het gaat voorbij! En dan wordt het zo makkelijk! Na een maand ging de pijn weg, van de ene op de andere dag zelfs. Ik dacht net dat de kloven nooit meer dicht zouden groeien en toen *poef* deed het geen pijn meer. Ik was nog op mijn hoede maar al snel begonnen we toch te genieten van die intieme rustmomentjes en ging de borstvoeding als vanzelf.

Op acht maanden is het nog steeds zo gemakkelijk: we hebben altijd eten bij, geen gesleur met flesjes en poeders en dergelijke, geen extra afwas...
Het was het écht dubbel en dik waard om in het begin door te zetten, dus aan alle bijna-mama's die graag borstvoeding willen geven heb ik enkele tips voor die eerste weken:

Foto: Sophie Sebrechts

Mijn tips om te starten met borstvoeding:
1. Informeer je héél goed! Nee, de eerste dagen is er nog geen "echte" melk maar de baby heeft een maagje ter grootte van een knikkertje en heeft dus ook écht niet veel nodig. Ja, na een paar dagen "ontploffen" je borsten doordat de melk ineens aangemaakt wordt maar dat gaat na een paar dagen tot een week weg en het is doodnormaal. En ja, het gaat wat pijn doen maar het..gaat..écht..over! Als je zulke basisdingen weet dan hoef je je daar al geen zorgen meer om te maken. Scheelt weer een hoop gepieker op het moment zelf.
Veel informatie kan je vinden op www.borstvoeding.com of bij www.lalecheleague.be

2. Zoek een community of groep waar je je vragen kan stellen en waar je kan volgen hoe anderen het doen. La Leche League organiseert infosessies waar je heel veel info krijgt en waar je je vragen kan stellen. Mamaditi organiseert mamameets en heeft een forum waar je al je vragen kan stellen en kan lezen hoe het met andere mama's gaat. En je kan er zelf je verhaal kwijt. Als je weet dat je niet alleen staat dan kan je veel meer aan dan je denkt :-)
Nog een optie is om gewoon op facebook eens in te tikken "borstvoeding" en dan vind je ook heel veel groepjes waar je je voor kan aanmelden. Genoeg mogelijkheden!

3. Rust!!! Borstvoeding vergt veel energie en in die eerste weken moet je lichaam sowieso nog recupereren van de zwangerschap en de bevalling. Je hebt net een levend wezen gecreëerd dus cut yourself some slack ;-)
Laat het huishouden voor wat het is of vraag je (schoon)mama om even de afwas te doen. Ik krijg het nog steeds warm als ik denk aan één van mijn vriendinnen die onze diepvries kwam stockeren met mijn lievelingseten zodat ik niet moest koken! Vraag dus hulp en laat je partner wat meehelpen zodat jij gewoon in bed of op de zetel kan liggen met je baby. Dat is trouwens ook goed voor de binding tussen mama en baby ;-)

4. Zoek iemand die je kan mailen of SMS'en of facebookberichtjes sturen als het moeilijk wordt. De meeste borstvoedingsmama's weten hoe het is en staan héél graag voor je klaar om je er doorheen te praten. Mama's en tantes zijn natuurlijk ook super maar een jonge mama weet nog écht hoe het voelt en kan dus ook een enorme steun zijn. Een lieve vriendin met vier (borstvoedings)kindjes heeft mij vaak door de moeilijke momenten gesleurd en dat is dan ook één van mijn grootste tips: STEUN!!
Moest je niemand kennen: op de facebookpagina van Mamzella kan je privéberichtjes sturen en dan stuur ik wel terug.

5. Als je thuis zit en je denkt aan opgeven, laat dan eerst even een zelfstandige vroedvrouw komen. Soms komt de pijn door iets heel onnozels dat gemakkelijk op te lossen is en dan kunnen zij je weer op het goede pad zetten.
Een lijst met namen en telefoonnummers vind je op de website van de vlaamse organisatie van vroedvrouwen. Gewoon zoeken op je provincie, iemand kiezen die dicht bij jou woont/werkt, opbellen en kort vertellen wat er scheelt. Wenen mag, dat zijn ze gewend met al die nieuwe-mama-hormonen ;-) In het eerste levensjaar van je baby komen ze trouwens een aantal keren gratis, je moet enkel een klevertje van het ziekenfonds meegeven.
DOEN he!

En als het uiteindelijk toch niet lukt? Wat een zegen dat er zoiets als kunstvoeding bestaat zodat je kindje toch voedzaam eten binnenkrijgt en kan groeien en bloeien met een niet-gestresste mama! 

En aan alle mensen die géén nieuwe mama zijn: misschien is het leuk om eens een helpende hand te bieden? Eens gaan afwassen, een maaltijd brengen, eventueel oudere kinderen een dagje meenemen op avontuur... Laat de nieuwe mama voldoende rusten en please, ga niet onaangekondigd aan de deur staan bellen. Ik heb nog geen enkele mama gehoord die dat echt apprecieert ;-)

vrijdag 3 oktober 2014

Pasta met véél look en véél kaas

Pfoeee wat een week!
Ella was verkouden en haar tweede tandje zat te duwen. Dat betekent dat ik mijn armen bijna geen moment voor mezelf had want ze wilde mama en alléén mama en niet sebiet maar núúú!! Tel daar nog eens bij dat ik zelf ook verkouden was en dat ik moeeee ben en met mijn gedachten bij een nieuw en überspannend project zat en tadaa, het was gewoon een zware en emotionele week ten huize Mamzella ;-)

Maar ik heb toch nog een nieuw receptje uitgeprobeerd dat ik graag wil delen want het is superlekker! Koken is mijn me-time! Dus in de zeldzame momentjes deze week dat Ella sliep of dat de Jeff er voor zorgde, heb ik er toch van genoten.


Bij het receptje van deze week zal je misschien wel even moeten plannen wanneer je het maakt want er zit look in... véél look. Maar look is lekker en gezond, dus voor een avondje thuiszitten is dit een superlekker en supersnel gerechtje!

Wat heb je nodig?
* 1 bol look (yep, een hele bol)
* Een beetje olijfolie
* Een pakje ricotta-kaas (250g)
* Pasta naargelang het aantal personen, ik maak meestal ongeveer 250g en dan hebben we nog een ruime portie voor de volgende dag als tussendoortje.
* Kerstomaten of cocktailtomaten (dus niet al te grote tomaten), 1 bakje
* Iets minder dan een half pak verse spinazie, ongeveer 200-250g
* Parmesaanse kaas naar smaak. Ik gebruik een volledig pakske van de Aldi (100g)
* Peper, zout - eventueel wat currypoeder of paprikapoeder of chillipepertjes

Hoe maak je het?
1. Eerst gaan we de look voorbereiden: Snij de kop van een bol look eraf (zie foto). De teentjes zijn nu zichtbaar maar nog in de bol zelf. Plaats de bol in een kommetje, giet er wat olijfolie over - ongeveer een eetlepel ofzo - zet een bord bovenop je kommetje en zet 2x1minuut in de microgolfoven. De look is nu zacht en gaar en vooral héél warm dus laat even afkoelen.


2. Snij ondertussen de tomaatjes in de helft (kerstomaat) of in vier (cocktailtomaat) en was en droog de spinazie.

3. Kook je pasta naar keuze in gezouten water met een goeie scheut olijfolie. Ik had nog een pak fancy schmancy pasta uit de italiaanse week van den Aldi - perfect! Voor je de pasta afgiet neem je ongeveer 200ml kookwater (ik neem gewoon 1-1,5 pollepel) en zet aan de kant voor bij de saus. Giet je pasta af en als het water weg is giet je de pasta weer in de kookpot (maar zet het vuur wel af hè).


4. Peuter de look los en pers ze uit in een kom. Doe hier de ricotta bij, het kookwater en kruid met peper en zout. Ik doe er ook een beetje curry, paprikapoeder en chillipeper bij maar dat is volledig optioneel natuurlijk, wij houden hier wel van kruiden. Blijf roeren tot je een mooi gladde saus hebt

5. Voeg de spinazie, de tomaatjes en de saus toe aan de kookpot en roer goed. Het vuur hoeft nu niet meer op te staan, de warmte van de pasta en de kookpot zijn voldoende. De spinazie zal hierdoor wat slinken en de groentjes worden vanzelf wat warm. Proef even en kruid bij indien nodig (vooral met peper en zout dan he).

6. En tot slot (de beste stap!) voeg een goede geut parmesaanse kaas toe. Mmmm... You can never have too much cheese!! Mijn excuses voor de lactose-intolerante mensen trouwens, ik kook vaak met kaas!


Mjammie!! Dit is vooral lekker voor mensen die graag look lusten (obviously) of gewoon kaasliefhebbers zijn. Het is ook een vegetarisch receptje maar je kan natuurlijk altijd wat lekkere italiaanse worst in stukjes snijden, opbakken en toevoegen of eventueel wat kippenreepjes of zelfs spekjes ofzo. Volgens mij zijn geroosterde pijnboompitten ook een superlekkere toevoeging!
 Koken is altijd een beetje experimenteren vind ik :-)

Je kan dit gewoon zo warm eten of bijvoorbeeld koud serveren als pastasalade op een barbeque.

Enjoy!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...