maandag 15 september 2014

The ugly cry

Ons kleine meisje leert snel. Heel snel. En de afgelopen weken heeft ze zichzelf weer iets nieuws geleerd: the ugly cry.

Ik heb het dan over de echte dramaqueen-achtige toestanden: grote krokodillentranen, heel hard wenen tot ze bijna geen adem meer krijgt, een rood gezicht, en maar roepen (en dan bedoel ik ook echt ROEPEN). En zodra mama haar vastheeft is het allemaal gedaan. Hèhè...


Geen idee hoe ze er bij komt om zo'n toeren uit te halen, onze kleine diva! Ze doet het vooral als ik haar in bed leg, als ik haar niet snel genoeg uit haar parkje haal als ze mij toevallig uit haar ooghoeken zag passeren en als ze gewoon veel te moe is.

Het moeilijkste aan haar "schattige" weentje is dat iedereen er andere goedbedoelde raad voor geeft, zoals bij alle opvoedingskwesties. Haar laten wenen, haar in de kelder leggen als ik last heb van het geween, haar meteen bij mij nemen van zodra ze zielig kijkt, haar aan de papa geven, ...
Ik heb echt al vanalles gehoord, het één al wat interessanter dan het ander.

Bij het laten wenen word ik zelf gewoon echt helemaal zot in mijn hoofd. Mijn baby (mijn... baby...) ligt zichzelf buiten adem te wenen in haar bed en ik zou haar niet mogen troosten? Dat gaat 100% tegen mijn moedergevoel in, niks voor mij... De kelder-truc hebben we dus ook maar niet uitgeprobeerd ;) 

Aan de papa geven werkt hier jammergenoeg ook niet. Als ze 's avonds in bed moet en ik heb geen energie voor het avondritueel, dan roept ze heel het kot bij elkaar! Ben ik even blij dat we geen rechtstreekse buren hebben die dat horen ;-)
Den echtgenoot is wel een zeer geduldige man die haar uiteindelijk wel stil krijgt met zijn papatrucjes, maar dan nog duurt dat geween te lang naar mijn gevoel en krijg ik toch nog meer stress dan wanneer ik het zelf zou doen.


Uiteindelijk hebben we een oplossing gevonden: de schommelstoel! 
Sinds Ellatje in haar eigen kamertje slaapt, staat de schommelstoel (het is zo een typisch Amerikaanse glider, heel tof want dat maakt de vloeren niet stuk!) naast haar bedje. Als ik merk dat ze het te moeilijk heeft om zelf tot rust te komen dan blijven we na haar laatste voeding gewoon wat langer in de schommelstoel zitten. Ze houdt mij dan stevig vast, haar handje op mijn schouder en maar wiegelen!

Stiekem hoop ik wel dat dat wenen een fase is, want hèhè... En onze schommelstoel hebben we tweedehands en hij is duidelijk al wel versleten. Zo'n kraakding! Maar het werkt, dat is het belangrijkste. Misschien kopen we bij een tweede kindje wel een nieuwe.

Voor de rest is ze overigens wel nog steeds mijn kleine vrolijke meid! Niet bang van mensen (ze doet soms wel alsof ze wat verlegen is, nog zo'n diva-streek!), altijd op avontuur en zodra ze slaapt mis ik haar lieve snoetje al weer!

Mama zijn, het is me toch wat...

3 opmerkingen:

  1. Beautiful pictures!! I love her headband. (=

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Aw, what beautiful pictures! I didn't know you had changed your blog. Off to catch up now!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. *valt omver van verbazing* de keldertruc, echt?!!

    BeantwoordenVerwijderen

Laat gerust een berichtje na! Tips, opmerkingen, go for it :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...