maandag 20 juni 2016

Joshua 6 maanden

Voor degenen die zich afvragen hoe het afgelopen vrijdag ging: goed! Heel goed :-) De banaan was op en ze was zelfs al aan de juf gaan melden dat een ander kindje geslaan werd. Om het met haar eigen woorden te zeggen: "zo moet dat èh!!!" :-)

Maar vandaag gaat het dus over onze kleine man...
Zes maanden geleden kwam hij in ons gezinnetje terecht en ik kijk echt wel blij terug op de afgelopen zes maanden.


De veranderingen sinds 6 maanden geleden

Het waren vermoeiende maanden.

Er werd meer gehuild (door iedereen) en veel meer gelachen (ook door iedereen) dan ervoor. We leerden een klein mannetje kennen dat altijd vrolijk en tevreden is. En we zagen bij Ella een kant die we ervoor niet gezien hadden. Liefde, met een grote L!

Jawel, ons meisje houdt ook wel van ons, maar dat was zo vanzelfsprekend. Wij zorgen voor en houden van haar - en zij houdt op haar beurt dan van ons.

Maar die broer? Die nam aandacht en tijd in beslag die normaal enkel en alleen van haar waren... En ze ging er zó ontzettend goed mee om!! Vanaf de eerste keer dat ze hem zag was het grote liefde tussen die twee.

's  Ochtends is Joshua het eerste waar ze naar vraagt en 's avonds is hij de laatste die een dikke kus krijgt. En de liefde is wederzijds! Wanneer Ella 's ochtends aan zijn bed verschijnt barst hij bijna van vreugde! Zo bijzonder om te zien hoe de band tussen broer en zus ontstaat...

Joshua groeit!


Hij meet al bijna 69cm en weegt bijna 8kg. Volgens de curves is dat een gemiddeld jongetje.
We zagen hem wel van een stevig ventje in een slank ventje transformeren toen hij een paar dagen ziek was en wat minder melk wilde drinken maar we zijn blij dat hij die reserves had.

Hij ligt - NIET - meer - STIL! Hij sluipt en rolt zijn weg overal naartoe. Het sluipen begon op dezelfde leeftijd als bij Ella, op 5,5 maanden. En hij probeert het échte kruipen ook en traint zijn spiertjes door "plank"-oefeningen en te proberen pompen. Een echte man dus!

Zitten kan hij ook al best goed maar soms valt hij nog wel eens op zijn gezicht. Gelukkig sta ik er altijd wel bij om hem op te vangen, anders zou hij misschien al wel een paar blauwe plekken hebben gehad ;-)

Nom-nom-nom

Als ik naar dat kleine mannetje kijk dan sta ik altijd versteld van hoe hij al 6 maanden lang groeit en bloeit op enkel melk die ik zelf maak! Wat een wonder is dat toch...

Maar stilaan wordt het nu tijd voor "het echte werk" en vandaag kreeg hij daarom voor het eerst wat aardappeltjes en een stukje gestoomde wortel. Zo blij dat hij was dat hij iets mocht "doen"!! Hij glunderde elke keer als er iets in zijn mondje kwam - maar het kwam er ook bijna allemaal weer uit.

Je kon hem echt zien denken "wat is me dat hier voor *ieuwieuwieuw* get it outtttt!!!!!!" en dan als het er uit was weer een trotse lach tot achter zijn oren. En hoppa, op naar het volgende stukje!

Klein patéeke :-)

Slaap, kindje, slaap

Ahja, want dat is een belangrijke bij baby's, toch?

Joshua sliep de eerste maanden vaak in ons bed. Niet heel de nacht, enkel als hij (of ik?) het lastig had en zijn draai niet kon vinden. Nu ligt hij steeds vaker in zijn eigen bedje naast mij, maar zo tegen de ochtend na zijn laatste voeding neem ik hem nog wel bij mij tot ik opsta.

's Nachts wil hij nog 2 tot 3 keer drinken. Vorige week was hij ook twee nachten wakker tussen 2 en 5 en dat was niet zo tof... Maar over het algemeen slaapt hij verder wel gemakkelijk weer in.

Zijn dutjes overdag worden steeds regelmatiger en deze week verraste hij mij met dutjes van *wait for it* twee uur!! Woohoow! Voor- en namiddag een mooie dut, en ineens heb ik weer tijd om dingen gedaan te krijgen!



Ik denk dat dat wel zo de belangrijkste onderwerpen zijn in zijn ontwikkeling.

Verder is hij echt een content, lief, vrolijk mannetje. Een charmeurke! En hij lijkt steeds meer op zijn papa. Wat ik stiekem niet zo erg vind ;-)


donderdag 16 juni 2016

Wennen aan een nieuwe fase

Morgen is het zo ver!
Ella mag voor het eerst een (half) dagje naar school!

Ik heb lang getwijfeld of ik haar zou laten gaan omdat ze hierna nog 2,5 maand niét naar school gaat. Maar ons meisje vraagt regelmatig naar het "sooltje" en "juf seefenie" (juf Stefanie) dus dan laten we haar maar gaan.

Even proeven van de school, de vele grote kinderen, de structuur van de peuterklas, de schoolbel en spelen in een groep peuters...



Ik dacht dat het mij niet zo veel zou doen eigenlijk. Een half (vrij) dagje niet moeten nadenken over wat ik met haar zou doen, leuk toch?! Maar nu zit ik toch al een paar dagen te piekeren...

Wat moet ze eigenlijk mee nemen?
Iets voor tijdens de speeltijd - een banaan vindt ze wel lekker. Of misschien gaat ze niet weten wat ze met de schil moet doen?

Wat als al de andere kindjes een koekje mee hebben??
Toch maar een koek halen dan?

Zal ze het durven zeggen als ze naar't toilet moet?

Gaat ze haar draai wel vinden tussen al die onbekende gezichten?
Ze is nog oh zo klein, mijn grote kleine meid... 

Zal ze haar mannetje staan op de speelplaats?

En goed luisteren als de juf iets zegt?

Zal ze huilen als ik weg ga of - misschien nog erger - de hele klas op stelten zetten?




Morgen is het zo ver.

Met een klein hartje een stukje van mijn hart gaan afzetten tussen al die grote kinderen. In de hoop dat "juf seefenie" mijn meisje onder haar hoede neemt. 

Dat die - toch een beetje onbekende - juf zal zien dat mijn Ella onzeker en wat bang kan zijn bij zo veel nieuwe indrukken. Maar dat er achter dat onderzoekende gezichtje ook echt een hele flinke, behulpzame en superlieve meid zit.

Ella zelf ziet het trouwens wel zitten. Ze staat te springen en vraagt elke dag of het vandáág éindelijk de dag is dat ze naar het schooltje mag.

Nu ik er zo over nadenk... misschien is zo'n wendagje wel vooral voor de mama's bedacht...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...